یعنی چه
واژه مُتَذَرِّع در زبان عربی اسم فاعل از فعل تَذَرَّعَ است و به کسی ملقب میشود که برای پنهان کردن نیت واقعی خود یا فرار از مسئولیت، به بهانهها، دلایل ظاهری و دستاویزهای سست متوسل میشود. این شخص تلاش میکند اعمال خود را پشت یک نقاب یا عذر ظاهری موجه جلوه دهد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت مُتَذَرِّع (با ضمه روی میم، فتحه روی تاء و ذال، و تشدید و کسره روی راء) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه متذرع به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای مفاهیمی چون بهانهآور، مستمسکجو یا در برخی منابع تخصصی و کهن لغت به معنای پرگو و وراج به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به زمینه متن، واژه متذرع در انگلیسی بیشتر با مفاهیم مربوط به بهانهتراشی (Pretext) و دستاویز ساختن دلایل ترجمه میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بهانهجو، عذرآور، متعلّل، مستمسکجو و توجیهگر هستند. در متون قدیمیتر گاه به معنای گزافهگو و پرحرف نیز آمده است.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و تحلیلهای رفتاری، متذرع نماد فردی است که شهامت بیان حقیقت را ندارد و از شرایطی مانند بیماری، قانون یا مشکلات به عنوان ابزاری برای فرار از حقیقت یا مسئولیت استفاده میکند.
جمعبندی و توضیح کامل متذرع
واژه مُتَذَرِّع یک کلمه وامگرفته از زبان عربی و از باب تفعل است که در وهله اول به فردی اشاره دارد که مدام در حال بهانهتراشی، عذرآوری و تمسک به دلایل واهی است. این واژه در ریشهشناسی خود به مفهوم دستآویز قرار دادن چیزی برای رسیدن به اهداف اشاره دارد و معمولاً بار معنایی منفی یا انتقادی را با خود حمل میکند.
نکته مهم در بررسی این کلمه، تمایز آوایی و املایی آن با واژه تضرع (به معنی زاری و التماس) است. متذرع با حرف «ذ» نوشته میشود و هیچ ارتباط معنایی با خضوع و خشوع ندارد؛ بلکه کاملاً به رفتارهای توجیهگرانه یا در برخی لغتنامههای کهن به آدمهای پرحرف و گزافهگو بازمیگردد.
در نهایت، استفاده از این کلمه امروزه در زبان فارسی بسیار کمتکرار و تخصصی است و بیشتر در متون کهن، متون فقهی و حقوقی یا به عنوان یک چالش ادبی در جدولهای کلمات متقاطع دیده میشود.