یعنی چه
واژه انحداد یک مصدر وامگرفته از زبان عربی (باب انفعال) است و در لغت به معنای تیز گردیدن، برّان شدن لبه یک ابزار، یا تند و شدید شدن یک حالت و وضعیت به کار میرود. این کلمه واژهای کلاسیک و کمکاربرد در متون فارسی است و نباید آن را با کلمات مشابهی چون انحدار (سرازیری) یا انحطاط (سقوط) اشتباه گرفت.
تلفظ
این واژه به صورت اِنْحِداد (e-n-he-dā-d) تلفظ میشود که در آن نون ساکن و حاء مکسور است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر با راهنمای «تیز شدن» یا «تند و برّان شدن» مواجه شدید، کلمه ۶ حرفی «انحداد» پاسخ صحیح است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم تیز شدن یا حاد شدن از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است، هرچند در عربی معاصر واژههای همریشه دیگر مانند احتداد کاربرد بیشتری دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل تیز شدن، برّان شدن و تند یا شدید شدن وضعیت هستند.
در قرآن
خود واژه «انحداد» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، کلمات همریشه با آن از ریشه (ح-د-د) مانند «حَدید» (آهن) یا عبارت «أَلْسِنَةٌ حِدَادٌ» (زبانهای تیز) در آیه ۱۹ سوره احزاب دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل انحداد
واژه «انحداد» از ریشه ثلاثی مجرد «ح-د-د» و از باب انفعال در زبان عربی گرفته شده است. معنی اصلی و دقیق آن در لغتنامههای معتبری مانند دهخدا، تیز شدن، تند شدن و برّان گردیدن است. این واژه در زبان فارسی امروز بسیار کمکاربرد است.
به دلیل شباهت ظاهری و آوایی شدید، این واژه غالباً در نوشتهها با کلماتی مثل «انحدار» (به معنی سرازیری و فرود آمدن) یا «انحطاط» (به معنی سقوط و زوال) اشتباه گرفته میشود. شناخت ریشه آن که با کلماتی مثل حد، حاد و حدید همخانواده است، به درک معنای صحیح آن یعنی تیز و شدید شدن کمک میکند.