یعنی چه
این عبارت فعلی به معنی استخدام کردن یا به مزدوری گرفتن فردی برای انجام کاری مشخص است. همچنین در متون کهن به معنای کرایه کردن و اجاره کردن ملک، خانه، مغازه یا حیوان بارکش در ازای پرداخت مال یا اجرت (استیجار) به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «بِمُزد گِرِفتَن» است که از حرف اضافه «بِـ»، اسم «مُزد» و فعل «گِرِفتَن» تشکیل میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه مفعول جمله انسان باشد یا کالا و ملک، از افعال متفاوتی نظیر hire برای افراد و rent یا lease برای اشیاء استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، مصدر «استیجار» از ریشه (ا-ج-ر) دقیقترین معادل برای مفهوم به مزد گرفتن و کرایه کردن است.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین فارسی آن شامل اجیر کردن، به کار گرفتن، کرایه کردن، مزد دادن، و استخدام کردن است.
در قرآن
خود عبارت فارسی در قرآن نیست، اما معادل دقیق عربی آن یعنی فعل «اسْتَأْجَرَ» در داستان حضرت موسی و شعیب (ع) در آیه ۲۶ سوره قصص ذکر شده است: «قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ...» یعنی (یکی از آن دو دختر گفت: ای پدر، او را به مزد بگیر/اجیر کن).
نماد چیست
این عبارت یک مفهوم حقوقی، معاملاتی و عرفی است و نماد مادی خاصی ندارد؛ اما در مفهوم معنوی و اخلاقی، نشاندهنده لزوم رعایت عدالت در پرداختها، پاسداشت ارزش کار انسان و تعهد متقابل میان کارگر و کارفرما است.
جمعبندی و توضیح کامل بمزد گرفتن
عبارت «بمزد گرفتن» که در متون کهن و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به چشم میخورد، ترکیبی فعلی و اصیل است که مفهوم خدمت گرفتن یا کرایه کردن کسی یا چیزی را در قبال پاداش و مال افاده میکند. این واژه در گذشته معادل ملموسی برای واژه عربی «استیجار» بوده و هم برای انسان (به معنی اجیر کردن و استخدام) و هم برای اعیان و اشیاء (به معنی اجاره و کرایه کردن) به کار میرفته است.
در ریشهشناسی این کلمه، واژه «مزد» ریشه در زبانهای ایران باستان (پهلوی و اوستایی) دارد که به معنای پاداش و اجرت است. اگرچه امروزه در زبان محاوره بیشتر از ترکیبهای سادهتری مانند «حقوق دادن»، «استخدام کردن» یا «اجاره کردن» استفاده میشود، اما این ترکیب ۹ حرفی کماکان اصالت زبانی خود را در اسناد حقوقی کهن و کاربردهای جدولی حفظ کرده است.