یعنی چه
دومنیکو اسکارلاتی (Domenico Scarlatti) نام یک کلمه لغوی یا اصطلاح عام نیست، بلکه یک اسم خاص (علم) متعلق به یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین آهنگسازان و نوازندگان تاریخ موسیقی جهان در دورهٔ باروک است. او به ویژه به دلیل نوآوریهای چشمگیرش در زمینه تکنیکهای نوازندگی سازهای شستیدار (کلاویه) مانند هارپسیکورد و خلق صدها سونات ارزشمند شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام خاص ایتالیایی در زبان فارسی به صورت «دومِنیکو اِسکاراتی» است که بخش اول نام کوچک و بخش دوم نام خانوادگی این هنرمند بزرگ را تشکیل میدهد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ سؤالاتی نظیر «آهنگساز شهیر ایتالیایی باروک»، «خالق ۵۵۵ سونات هارپسیکورد» یا «آهنگساز نامدار دوره باروک» کاربرد دارد که طول کامل آن ۱۶ حرف است.
به انگلیسی
نگارش رسمی و اصلی این نام در زبانهای با خط لاتین (از جمله ایتالیایی و انگلیسی) به صورت Domenico Scarlatti ثبت میشود.
به فارسی
این نام خاص خارجی، در زبان فارسی معنای لغوی مجزایی ندارد و دقیقاً به همان صورت آوایی اصلی به «دومنیکو اسکارلاتی» نویسهگردانی و منتقل میشود.
نماد چیست
در دنیای هنر و موسیقی کلاسیک، نام دومنیکو اسکارلاتی نمادی از خلاقیت، بدعتگذاری در ساختار سونات، استفاده از تکنیکهای پیچیده دستبهدست کردن روی کلاویه و همچنین پل ارتباطی و گذار از پیچیدگیهای دوره باروک به سمت سادگی سبکهای اولیه کلاسیک به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دومنیکو اسکارلاتی
جوزپه دومنیکو اسکارلاتی (۱۶۸۵–۱۷۵۷) آهنگساز نابغه و نوازنده کیبورد و هارپسیکورد اهل ایتالیا بود که بخش عمدهای از زندگی حرفهای خود را در خدمت خاندانهای سلطنتی پرتغال و اسپانیا گذراند. او فرزند الساندرو اسکارلاتی، دیگر آهنگساز معروف آن دوران بود، اما توانست با خلق سبک منحصربهفرد خود در موسیقی، نام خود را به عنوان یکی از ستونهای موسیقی باروک جاودانه کند.
شهرت اصلی اسکارلاتی به خاطر ۵۵۵ سونات اوست که برای سازهای شستیدار نوشته شدهاند. این قطعات نه تنها از نظر فرم موسیقی بسیار پیشرو بودند، بلکه تکنیکهای جدیدی مانند پرشهای بزرگ، عبور دادن دستها از روی یکدیگر و تکرار سریع نتها را به ادبیات نوازندگی اضافه کردند که تا پیش از آن بیسابقه بود. از این رو، بررسی آثار او بخش جداییناپذیری از آموزش موسیقی کلاسیک در سراسر جهان است.