یعنی چه
آدم منفور به فردی گفته میشود که دیگران از او نفرت دارند و در اجتماع شخصیتی ناپسند، مردود یا طردشده به شمار میرود؛ کسی که اعمالش موجب انزجار و دوری همگان است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «آدَمِ مَنفور» است که از دو واژهٔ آدم (با فتحة دال) و منفور (با سکون نون و فاء مضموم) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای این مفهوم معمولاً واژههایی نظیر مطرود، رانده، مبغوض، مردود یا ملعون خواسته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به میزان شدت طردشدگی و انزجار، از صفتها و عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای «کره» و «بغض» برای توصیف چنین شخصیتی استفاده میکنند.
در قرآن
خود واژهٔ «منفور» به این شکل در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم مشابهی مانند «مَقْت» (به معنی شدت بغض و تنفر) نظیر آیه ۳ سوره صف (کَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ) یا واژه «ملعون» برای اشاره به شخصیتهای مطرود و ناپسند مانند فرعون و ابلیس به کار رفته است.
نماد چیست
آدم منفور در نمادشناسی اجتماعی مظهر بیزاری عمومی و بیاعتباری است. در فرهنگ عامه و ادبیات نیز با نمادهایی چون شغال، کرکس یا شخصیتهای اساطیری و تاریخی مانند ضحاک ماردوش و یهودا شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل آدم منفور
ترکیب «آدم منفور» از یک واژه با ریشه عبری/سامی (آدم) و یک واژه عربی حاصل از ریشه «ن ف ر» (منفور) ساخته شده است. این اصطلاح در زبان فارسی کاربرد گستردهای دارد و دلالت بر شخصی میکند که به دلیل رفتار، افکار یا ویژگیهای ناپسند، موجبات انزجار، دوری و بیزاری اطرافیان و جامعه را فراهم کرده و به یک مهرهٔ طردشده تبدیل شده است.
از نظر بار معنایی، این ترکیب حسی بسیار منفی و شدید را منتقل میکند که فراتر از کلماتی مانند «بد» یا «دوستنداشتنی» است و مستقیماً به حس تنفر اشاره دارد. در حوزههای مختلف ادبی، قرآنی و اسطورهشناسی، چنین شخصیتی همواره در تقابل با افراد محبوب و مقرب قرار میگیرد و با مفاهیمی چون لعن، بغض شدید و طرد اجتماعی پیوند خورده است.