یعنی چه
العثرة در اصل به معنی لغزیدن، پا به سنگ خوردن و افتادن ناگهانی است. در مفهوم استعاری و معنوی، این واژه به خطاهای کوچک، اشتباهات ناخواسته، سهو و لغزشهای اخلاقی یا زبانی انسان اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه به صورت مَعرفه (دارای ال) تلفظ میشود: اَلْ-عَثْ-رَه. در حالت وقف، تاء تأنیث پایانی آن به شکل «ه» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح سوال لغزش و پا به سنگ خوردن عربی را به صورت ۶ حرفی بخواهد، پاسخ دقیق آن «العثرة» است.
به عربی
در زبان عربی این واژه مترادفات نزدیکی مانند الزلة (لغزش) و الهفوة (اشتباه کوچک) دارد که بسته به سیاق متن استفاده میشوند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل لغزش، سر خوردن، خطیئه، پا به سنگ خوردن، و در متون استعاری به معنای پسرفت یا مانع است.
در قرآن
واژه «العثرة» به عنوان اسم در قرآن ذکر نشده است؛ اما فعل همریشه آن (ع ث ر) دو بار به کار رفته است. به عنوان مثال در آیه ۱۰۷ سوره مائده آمده: «فَإِنْ عُثِرَ عَلَىٰ أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْمًا...» که در اینجا «عُثِرَ» به معنی پی بردن، اطلاع یافتن و آشکار شدن ناگهانی یک گناه یا خطاست.
نماد چیست
العثرة در ادبیات دینی و اخلاقی نمادی از آسیبپذیری انسان، لغزشهای زبانی یا اخلاقی کوچک اما تاثیرگذار، و موانعی است که ناگهان انسان را در مسیر رشد مادی یا معنوی متوقف میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل العثرة
واژه «العثرة» ریشهای اصیل در زبان عربی (ع ث ر) دارد و به معنای لغزیدن و زمین خوردن فیزیکی یا معنوی است. این واژه در ادبیات، فقه و ادعیه اسلامی کاربرد فراوانی یافته و بازتابدهنده خطاهای ناخواسته و موانع پیش روی انسان در مسیر زندگی است.
یکی از زیباترین کاربردهای این واژه در تعابیر ادعیه، صفت «مُقِيلَ الْعَثَرَات» برای خداوند است؛ به این معنا که پروردگار دستگیر و بلندکننده کسی است که به زمین خورده و دچار لغزش و اشتباه شده است، که این امر پناهگاه اخلاقی مستحکمی را برای انسان تداعی میکند.