یعنی چه
«ذکرکم» یک ترکیب صرفی عربی (اسم + ضمیر) است که به معنای یاد شما، یادآوری شما، یا نام و آوازهٔ شما به کار میرود. این کلمه به عنوان یک واژهٔ کلاسیک و قرآنی، بر یادکردِ مخاطبان یا وسیلهٔ تذکر و هوشیاری آنها دلالت دارد.
تلفظ
این کلمه با کسرهٔ ذال، سکون کاف، ضمهٔ راء و سکون میم به صورت «ذِکْرُکُمْ» تلفظ میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از معادلهایی که به یادآوری یا ذکر نام اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و ترکیب شده از اسم مصدر «ذِکر» و ضمیر متصل جمع مخاطب «کُم» است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن «یاد شما» یا «یادآوری شما» است. در متون کهن به معنای مایهٔ شرف، آوازه و ارجمندی شما نیز ترجمه شده است.
در قرآن
این کلمه عیناً در آیه ۱۰ سورهٔ انبیاء آمده است: «لَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ» که یعنی کتابی نازل کردیم که مایهٔ تذکر (یا شرف و نامآوری) شماست. همچنین ریشهٔ آن در آیات مشهوری مثل «فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ» (بقره ۱۵۲) دیده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، ریشهٔ این واژه نماد ارتباط مستمر با امر قدسی، بیداری دل، آگاهی عمیق و ابزار دستیابی به آرامش درونی در برابر فراموشی و غفلت است.
جمعبندی و توضیح کامل ذکرکم
واژهٔ «ذکرکم» یک ترکیب صرفی و قرآنی عربی است که از اسم مصدر «ذِکر» و ضمیر مخاطب «کُم» تشکیل شده و به معنای «یاد شما»، «یادآوری شما» و «مایهٔ شرف و بیداری شما» است. این عبارت هم در ساختارهای زبانی به معنای یادکردن از کسی کاربرد دارد و هم در متون دینی نشاندهندهٔ بیداری و هوشیاری انسان است.
این کلمه در آیه ۱۰ سورهٔ انبیاء به عنوان مایهٔ سرافرازی و تذکر انسانها یاد شده و در ادعیهٔ مشهوری مانند زیارت جامعهٔ کبیره در عبارت «ذِکْرُکُمْ فِی الذَّاکِرِینَ» به کار رفته است که نشاندهندهٔ جایگاه والا و ماندگار یاد هدایتگران در میان ستایشکنندگان است.