یعنی چه
الرسولا شکل صرفی و قرآنی خاصی از واژه «الرسول» است. حرف الف در انتهای آن برای حفظ وزن، آهنگ و فواصل آیات (الف اطلاق) آمده است و به معنای فرستاده، پیامآور و واسطه میان خدا و خلق است.
تلفظ
این کلمه با تشدید روی حرف ر و کشش حرکتی الف در پایان به صورت «اَررَسولا» تلفظ میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم الهی و آسمانی از واژگان معادل فوق استفاده میشود.
به عربی
اصل این واژه عربی و از ریشه «ر س ل» است که در حالت وقف یا هماهنگی آوایی آخر آیات به صورت الرسولا رسم میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، این کلمه معادل پیامآور، فرستاده خدا و فرستاده ارجمند مبعوث شده است.
در قرآن
این ساختار واژگانی دقیقاً در سوره مبارکه احزاب آیه ۶۶ به کار رفته است: «يَوْمَ تُقَلَّبُ وجُوهُهُمْ فِي النَّارِ يَقُولُونَ يَا لَيْتَنَا أَطَعْنَا اللَّهَ وَأَطَعْنَا الرَّسُولَا»؛ در این آیه الف پایانی برای هماهنگی سجع و آهنگ اواخر آیات (فواصل قرآنی) افزوده شده است.
نماد چیست
واژه الرسولا در ادبیات دینی و معرفتی نماد تامِ ابلاغ پیام خداوند، راهنمایی بشریت، امانتداری در وحی و پیوند آسمان و زمین است.
جمعبندی و توضیح کامل الرسولا
واژه «الرسولا» یک ساختار واژگانی خاص و قرآنی است که ریشه در زبان عربی دارد و در ادبیات و زبان فارسی نیز به طور دقیق شناخته شده است. این کلمه در واقع همان واژه «الرسول» به معنای فرستاده، پیامآور و رسول الهی است، با این تفاوت که در انتهای آن یک حرف «الف» (معروف به الف اطلاق یا قافیه) قرار گرفته است. هدف از ساختار آوایی این کلمه، حفظ آهنگ، وزن و سجع فواصل آیات قرآن کریم در هنگام تلاوت و وقف است.
این واژه به طور مشخص در آیه ۶۶ سوره مبارکه احزاب تجلی یافته است، جایی که اهل دوزخ با حسرت فراوان آرزو میکنند که ای کاش در دنیا از خدا و رسول او اطاعت میکردند. از نظر ریشهشناسی، این واژه از ریشه سهحرفی «ر-س-ل» مشتق شده که مفاهیمی چون ارسال کردن، فرستادن پیام و پیامرسانی را در خود جای داده است.
در فرهنگ اسلامی و دانشنامهای، الرسولا فراتر از یک لغت، نماد عینی هدایت الهی، امانتداری در ابلاغ وحی و واسطه فیض میان پروردگار و بندگان است. این کلمه مفاهیمی بلند چون بیداری اصیل انسان و لزوم فرمانبرداری از راهنمایان آسمانی را تداعی میکند.