یعنی چه
واژه «مقراضی» صفتی است که به هر چیز قطعشده یا بریدهشده با مقراض (قیچی) اطلاق میشود. در متون کهن، این کلمه به عنوان صفت برای جامهها و پارچههای بسیار فاخر و گرانبها (جامه مقراضی) و همچنین نوعی حلوا یا شیرینی سنتی نیز به کار میرفته است. این کلمه واژهای کلاسیک و کهن است.
تلفظ
این واژه در لغتنامهها با ضم میم (مُقْراضی) و در برخی گویشها و متون با کسر میم (مِقراضی) خوانده میشود و منسوب به مقراض است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «بریدهشده با قیچی»، «نوعی جامه نفیس قدیمی» یا «منسوب به مقراض»، واژه ۶ حرفی «مقراضی» مد نظر است.
به انگلیسی
برای توصیف جنس پارچه تاریخی و لوکس نیز از عبارت 'A type of luxury historic textile' استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص و سره فارسی برای این واژه شامل «بریده»، «قیچیشده» و «تکهشده» است که در برابر واژگان پیوسته و یکپارچه قرار میگیرند.
نماد چیست
در نمادشناسی ادبی، مقراضی بودن کنایه از برندگی، صراحت، فصل و جدایی است؛ همانطور که قیچی پیوندها را قطع میکند. در ادبیات معاصر نیز گاه برای توصیف موهای نامتوازن و تکهتکه بریدهشده به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مقراضی
واژه «مقراضی» یک صفت نسبی مأخوذ از کلمه عربی «مقراض» (به معنی قیچی) است که از ریشه سه حرفی (قرض) مشتق شده است. این واژه در زبان و ادبیات فارسی کاربردی کهن دارد و عمدتاً به هر چیزی که با دقت و به وسیله قیچی برش خورده باشد، اشاره میکند.
علاوه بر معنای مادیِ بریدن، این کلمه در طول تاریخ مصادیق خاصتری نیز داشته است؛ از جمله اصطلاحی برای یک نوع حلوای قدیمی و مهمتر از آن، نوعی پارچه و جامه بسیار گرانبها و شاهانه که پادشاهان قدیم میپوشیدند. در نمادشناسی ادبی نیز این واژه مظهر قاطعیت، جدایی و بریدن پیوندها به شمار میرود.