یعنی چه
انداختند فعل ماضی ساده، سوم شخص جمع (آنها) از مصدر «انداختن» است. این کلمه به معنای رها کردن چیزی از بالا به پایین، پرتاب کردن شیء، یا گستردن و پهن کردن (مانند فرش) است. در زبان عامیانه و اصطلاحات روزمره نیز گاهی به معنای مردود کردن در امتحان یا برکنار کردن از یک سمت به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی به صورت [andāxtand] است که آواشناسی آن شامل مصوت بلند «ا» در هجای اول و سکون روی حرف نون، خاء و دال است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش با توجه به تعداد حروف، خود کلمه «انداختند» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مانند «افکندند» (۷ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن و نوع انداختن، از افعال گذشته مانند threw (برای پرتاب)، dropped (برای افتادن یا رها کردن شیء) یا cast (برای افکندن سایه یا قرعه) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معادلهای این فعل به صورت جمع مذکر غایب میآیند؛ از جمله «ألقوا» (که در قرآن کریم نیز برای انداختن عصا یا طنابها به کار رفته است) و «رموا» که به معنی تیراندازی یا پرتاب کردن است.
به فارسی
معادلها و برگردانهای خالص فارسی برای این واژه شامل افعالی چون افکندند، پرت کردند، گستردند (در خصوص بساط و فرش) و رها ساختند است. این کلمه از ریشه پارسی میانه (handāxtan) به ما رسیده است.
جمعبندی و توضیح کامل انداختند
واژه «انداختند» یک فعل اصیل فارسی در زمان گذشته (ماضی ساده) و صیغه سوم شخص جمع است که ریشه در زبان پهلوی دارد. کاربرد اصلی این فعل در معنای فیزیکی رها کردن، افکندن یا پرتاب کردن اجسام است، اما در طول زمان معانی مجازی گستردهتری نظیر گستردن بساط، طرد کردن، یا سلب مسئولیت را نیز به خود گرفته است.
این کلمه به دلیل ساختار کاملاً ایرانی خود، عینا در متون مذهبی عربی مانند قرآن وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن با افعالی چون «ألقوا» بیان شده است. در زبان روزمره و حل جدول، شناخت دقیق مترادفهای هفتحرفی و هشتحرفی آن به درک بهتر بافت متن کمک شایانی میکند.