یعنی چه
این عبارت در واقع شکل گفتاری اصطلاح مازندرانی «ماسه بشنّیهن» است که در معنای تحتاللفظی یعنی «ماست ریختن»؛ اما در اصطلاح و کنایه زمانی به کار میرود که فردی به دلیل دستپاچگی یا بیدقتی، یک موقعیت حساس را کاملاً خراب کند و به اصطلاح آب پاکی را روی دست همه بریزد یا کار از کار بگذرد.
تلفظ
تلفظ این واژه در گویشهای مختلف مازندرانی با کمی تغییر همراه است، اما شکل استاندارد بومی آن به صورت «مآس بَشْنییِن» یا «ماسّه بِشِنییِن» ادا میشود.
در جدول
در جداول شرح در متن یا کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «اصطلاح مازندرانی به معنی خراب کردن کار»، عبارت ۹ حرفی «ماس بشنیین» قرار میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای کنایی در زبان انگلیسی برای این مفهوم، اصطلاحاتی هستند که به خراب شدن یک موقعیت یا افسوس خوردن برای اتفاقی که دیگر قابل جبران نیست اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق محاورهای و ضربالمثلهای همارز آن در فارسی معیار شامل «گند زدن به کار»، «کاسه و کوزه را شکستن» و اصطلاح «آخر کار خودش را کرد» (در جهت منفی) است.
در قرآن
عبارت مذکور یک ترکیب کاملاً عامیانه، بومی و متمکز بر فرهنگ شفاهی شمال ایران (مازندران) است و هیچگونه ریشه، معادل یا کاربردی در متن قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ریختن ماست از دست کسی نمادی از بیدستوپایی و مایه سرافکندگی در انجام یک وظیفه است. این عبارت نماد زمانی است که پیشبینیهای منفی درباره یک آدم بیدقت به حقیقت میپیوندد.
جمعبندی و توضیح کامل ماس بشنیین
عبارت «ماس بشنیین» یا در اصل «ماسه بشنّیهن» یک اصطلاح و ضربالمثل بومی و بسیار اصیل در گویش مازندرانی (طبری) است. در معنای واژهبهواژه، «ماس» به معنی ماست و «بشنیین» به معنی ریختن مایعات یا ذرات ریز است. قدیمیها در فرهنگ مازندران معتقد بودند ماست از دست کسی که عجول، دستپاچه یا بیدقت است مکرر میریزد و هدر میرود.
در کاربرد کنایی و روزمره، وقتی مازندرانیها میگویند «آخر شه ماسّه بشنّیه» (بالاخره ماست خودش را ریخت)، منظورشان این است که آن اتفاق ناگواری که همه از آن واهمه داشتند یا تلاش میکردند جلویش را بگیرند، بالاخره به خاطر بیدقتی یک نفر رخ داده است. این عبارت کاملاً معادل اصطلاحات فارسی «کار را خراب کردن»، «گند زدن» یا «کاسه و کوزه را شکستن» است.
شایان ذکر است که این ترکیب در زبان فارسی معیار و رسمی به عنوان یک مدخل مستقل ثبت نشده و یک اصطلاح کاملاً خطهای و محلی به شمار میرود که گاهی به دلیل جذابیتهای شنیداری یا کاربردهای طنزآمیز، پایش به فضای مجازی و شبکههای اجتماعی نیز باز میشود.