یعنی چه
ابن مناذر (ابوجعفر محمد بن مناذر الصیبیری الیربوعی) یکی از شاعران، ادیبان و لغتشناسان برجسته و نامدار در عصر عباسی اول (قرن دوم هجری) بود. او اصالتاً اهل عدن بود اما در بصره پرورش یافت و به دلیل مهارت بالا در سرودن شعر، مدح خلفای عباسی مانند هارونالرشید و خاندان برمکیان را میگفت. وی به حاضرجوابی، تیزهوشی و بیباکی در هجوگویی شهرت داشت و اواخر عمر خود را در مکه مجاور شد.
تلفظ
این نام به صورت «اِ بْ نِ مُ ن ا ذِ رْ» تلفظ میشود که در آن «مُناذِر» اسم فاعل از ریشه نذر است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش که به شاعر و لغوی عصر عباسی با ۸ حرف اشاره دارد، «ابن مناذر» است.
به عربی
در زبان و متون تاریخ ادبیات عرب، این شخصیت با نام و لقب «ابن مُناذِر» یا «ابوجعفر محمد بن مناذر اليربوعي» شناخته و نگاشته میشود.
به فارسی
از آنجا که «ابن مناذر» یک اسم خاص (علم شخص) برای یک شخصیت تاریخی است، معادل واژگانی در زبان فارسی ندارد و در متون فارسی نیز به همین صورتِ عربیِ خود به کار میرود.
در قرآن
ترکیب اسمی «ابن مناذر» در متن قرآن کریم نیامده است و مفهوم یا کاربرد قرآنی ندارد؛ هرچند ریشه کلمه مناذر یعنی «نذر» و مشتقات آن مانند «مُنذر» (بیمدهنده) بارها در آیات قرآن استفاده شدهاند.
نماد چیست
ابن مناذر در تاریخ و ادبیات عرب، نمادی از شاعران تیزهوش، حاضرجواب، ماجن (بیباک و شوخطبع در هجو) و نماینده برجسته شعر مدح و مراثی در قرن دوم هجری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن مناذر
«ابن مناذر» یک واژه یا اصطلاح لغوی عمومی نیست، بلکه یک اسم خاص (عَلَم) متعلق به ابوجعفر محمد بن مناذر، شاعر و لغتشناس مشهور عرب در دوران خلافت عباسی (قرن دوم هجری / درگذشته حدود ۱۹۸ قمری) است. او که اصالتی یمنی داشت، در بصره بزرگ شد و به خاطر سرودن مدایح و مراثی برای خلفایی چون هارونالرشید و خاندان برامکه، و همچنین هجویات تند و تیزش شناخته میشد.
با توجه به ذات این عبارت که یک نام تاریخی است، مفاهیمی مانند مترادف، متضاد، همخانواده زبانی یا کاربرد مستقیم قرآنی برای آن موضوعیت ندارد. ریشه لغوی بخش دوم نام او (مناذر) عربی و از ماده «نذر» است. این نام در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۸ حرفی برای معرفی این شاعر عباسی کاربرد دارد.