یعنی چه
این عبارت یک ترکیب قیدی روان در زبان فارسی است. زمانی به کار میرود که فردی کاری را بدون تمایل باطنی، از روی ناخرسندی یا با اکراه و دلچرکینی انجام دهد و نشاندهنده عدم رضایت کامل فرد از موقعیت یا عمل انجامشده است.
تلفظ
تلفظ این کلمه ترکیبی با حرف اضافه «باکه ممدوح است» آغاز شده و واژه ناخشنودی به صورت خاء مضموم (خُ)، شین ساکن، نون مضموم (نُ) و دال مکسور به همراه یاء مدی خوانده میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم خود کلمه «با ناخشنودی» است که بدون احتساب فاصله دقیقاً ۱۰ حرف دارد. معادلهای دگرساز آن نظیر بااکراه یا ناخرسندانه نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال دقیق این قید حالت از متداولترین واژگانی که بار معنایی عدم رضایت و اکراه را به دوش میکشند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به لحن و سیاق متن، از ترکیبهای قیدی گوناگونی که نشاندهنده ناخرسندی عمیق یا ناچاری در انجام کار است استفاده میگردد.
در قرآن
عبارت ترکیبی عینیِ «با ناخشنودی» در قرآن کریم به صورت لفظی نیامده است. با این حال مفهوم آن بارها در قالب واژگانی چون «کُرْه» ذکر شده است؛ مانند آیه شریفه «طَوْعًا أَوْ کَرْهًا» که به معنای خواه از روی میل و خواه با ناخشنودی و اکراه است. همچنین تقابل مفهومی رضا و سخط (خشنودی و ناخشنودی الهی) در آیات متعدد به چشم میخورد.
جمعبندی و توضیح کامل با ناخشنودی
قید ترکیبی «با ناخشنودی» از سازههای فصیح زبان فارسی است که از حرف اضافه «با»، پیشوند نفی «نا»، واژه ریشهدار پهلوی «خشنود» (به معنی راضی و خرسند) و پسوند حاصلمصدر «ی» قوام یافته است. این واژه در ادبیات فارسی و زبان مکتوب معیاری برای به تصویر کشیدن حالت روحی روانی کاراکترها یا افرادی است که عملی را تحت فشارهای بیرونی یا معذوریتهای اخلاقی و اجتماعی، بدون داشتن رضایت باطنی و قلبی به سرانجام میرسانند.
در نشانهشناسی و روانشناسی رفتاری، این حالت با نمادهایی چون چهره درهمکشیده، اخم، گارد بسته یا لحن سرد قرابت دارد. اگرچه این واژه عینا در متون مقدس انعکاس لفظی ندارد، اما بار معنایی آن که دلالت بر عدم تسلیم قلبی دارد، در تقابل مفاهیمی همچون طوع و کره به زیبایی تبیین گشته و نشاندهنده مرز باریک میان انتخاب آزادانه و عمل تمایلی با رفتار ناخرسندانه است.