یعنی چه
عبارت «نژاد زرد» یک اصطلاح مردمشناختی قدیمی و منسوخشده است که در گذشته برای اشاره به مردمان آسیای شرقی و جنوب شرقی (مانند چین، ژاپن و کره) بر پایه ویژگیهای ظاهری نظیر رنگ پوست استفاده میشد. امروزه این اصطلاح در علم ژنتیک و انسانشناسی مدرن کاملاً رد شده و غیرعلمی یا تحقیرآمیز محسوب میشود.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت «نِژادِ زَرد» (Nezhād-e Zard) تلفظ میشود که از دو واژه «نژاد» به معنی اصل و تبار و «زرد» به عنوان صفت رنگی تشکیل شده است.
در جدول
در جداول شرح در متن یا کلاسیک، پاسخ این عبارت دقیقاً ۷ حرف دارد که همان «نژاد زرد» است. واژههای مشابه دیگری مانند مغولسان نیز ممکن است در طراحهای جدول مد نظر قرار گیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از عبارات Yellow race یا Mongoloid race برای این مفهوم استفاده میشد که هر دو امروزه در متون علمی منسوخ (obsolete) به شمار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این مفهوم قدیمی و متمایز کردن این گروه از جمعیت جهان، از ترکیب Sarı ırk استفاده میشود.
نماد چیست
این اصطلاح در متون قدیمی غربی با مفاهیمی مانند «Yellow Peril» (ترس زرد) همراه بوده است. همچنین در تفاسیر غیررسمی قدیمی، رنگ زرد حلقههای المپیک را به قاره آسیا نسبت میدادند، هرچند که کمیته بینالمللی المپیک رسماً هرگونه ارتباط بین رنگ حلقهها و نژادها یا قارهها را رد کرده است. امروزه این عبارت نمادی از طبقهبندیهای نژادی منسوخ و غیرعلمی قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی است.
جمعبندی و توضیح کامل نژاد زرد
عبارت «نژاد زرد» ریشه در طبقهبندیهای نژادی قرن هجدهم و نوزدهم اروپا (بهویژه نظریات یوهان فردریش بلومنباخ) دارد که انسانها را بر اساس رنگ پوست به ۵ دسته تقسیم میکرد. در این دیدگاه سنتی، ویژگیهایی مانند چشمان بادامی، موهای صاف و تیره و پوست گندمی مایل به زرد مبنای تفکیک ساکنان شرق آسیا قرار میگرفت.
با پیشرفت علوم ژنتیک و انسانشناسی زیستی در عصر حاضر، مشخص شده است که تفاوتهای ظاهری انسانها بسیار سطحی بوده و تنوع ژنتیکی درون گروهها بسیار بیشتر از تفاوتهای بین آنهاست. از این رو، تقسیمبندی انسانها به نژادهای رنگی (سفید، سیاه، زرد) کاملاً فاقد اعتبار علمی شناخته میشود.
علاوه بر این، در متون دینی و اسلامی مانند قرآن کریم نیز هیچگونه تقسیمبندی نژادی بر اساس رنگ پوست وجود ندارد؛ بلکه تفاوت در رنگ و زبان تنها نشانهای از آیات الهی و وسیلهای برای شناخت متقابل معرفی شده و ملاک واقعی برتری انسانها صرفاً تقوا دانسته شده است.