یعنی چه
تضرع به معنای راز و نیاز خالصانه، نالیدن و اظهار عجز و خواری در پیشگاه پروردگار یا مقامی بالاتر برای طلب حاجت یا دفع بلاست. این واژه در ادبیات و عرفان نشاندهنده شکستگی دل و تسلیم مطلق در برابر حق است.
تلفظ
این کلمه به صورت فَعلُّع یا تَضَرُّع تلفظ میشود که تشدید روی حرف «ر» قرار دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع بر اساس تعداد حروف، خود واژه «تضرع فارسی» یا مترادفهای آن نظیر زاری و لابه است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تضرع و نیایشِ همراه با تواضع از واژگانی چون Supplication یا Imploration استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه «ض ر ع» است که به همان صورت تضرع یا ابتهال در متون عربی به کار میرود.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش مانند «تضرعوا» چندین بار در قرآن آمده است؛ از جمله در آیه ۵۵ سوره اعراف که میفرماید پروردگار خود را از روی تضرع و در پنهانی بخوانید، و آیه ۴۲ سوره انعام که ابتلا به سختیها را زمینهای برای تضرع انسانها معرفی میکند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، تضرع نماد بریدن از تمام اسباب مادی، فروتنی کامل، شکستن نفس و پناه بردن خالصانه به مسببالاسباب در اوج نیاز و بحران است.
جمعبندی و توضیح کامل تضرع فارسی
واژه تضرع، اگرچه ریشهای عربی دارد، اما در زبان و ادبیات فارسی جایگاهی عمیق یافته و به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در حوزههای دینی، عرفانی و اخلاقی شناخته میشود. این کلمه بیانگر حالتی از دعا و نیایش است که در آن فرد با تمام وجود، غرور خود را کنار گذاشته و با دلی شکسته و آمیخته با گریه و زاری، به درگاه الهی پناه میبرد.
در فرهنگ قرآنی، تضرع مایه نجات انسان در هنگام شداید و سختیهاست و به عنوان پادزهر تکبر و طغیان معرفی میشود. شاعران بزرگ پارسیگو نظیر مولوی نیز در اشعار خود بارها به اهمیت این حالت روحی اشاره کردهاند و آن را کلید گشایش رحمتهای الهی و برآمدن حاجات دانستهاند.