یعنی چه
این اصطلاح به ماجرای نافرمانی نخستین انسانها از دستور خداوند، خوردن از میوهٔ ممنوعه و در نتیجه اخراج آنها از بهشتِ جاودان (باغ عدن) اشاره دارد که آغازگر زندگی مادی، رنج، تلاش و آزمون بشر بر روی زمین (هبوط) است.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «رانْده شدن از باغِ عَدْن» است. واژهٔ عَدْن با فتح عِین و سکون دال و نون تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. واژهٔ اصلی ۱۶ حرف دارد و تعابیر مترادفی چون هبوط یا اخراج از بهشت نیز به کار میروند.
به انگلیسی
در فرهنگ و ادبیات انگلیسی، این رویداد تاریخی-دینی عمدتاً با دو عبارت فوق شناخته میشود که به مفهوم از دست رفتن جایگاه بهشتی انسان اشاره دارد.
در قرآن
عبارت واژهبهواژهٔ «رانده شدن از باغ عدن» در متن قرآن نیامده است، اما اصطلاح «جَنّات عَدْن» به معنای بهشتهای جاودان بارها ذکر شده است. قرآن کریم ماجرای اخراج آدم و حوا را با تعابیری مثل «فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ» (پس آنها را از آنچه در آن بودند خارج کرد) و مفهوم «هبوط» (فرود آمدن به زمین) روایت میکند.
نماد چیست
این مفهوم در فلسفه، روانشناسی و ادبیات جهانی نماد عبور انسان از دوران بیخبری و کودکی به دوران بلوغ و مسئولیت اخلاقی است. همچنین نمادی از احساس غربت همیشگی روح انسان در جهان مادی و اشتیاق او برای بازگشت به اصل و وطن پاک اولیه خویش محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رانده شدن از باغ عدن
عبارت «رانده شدن از باغ عدن» یکی از محوریترین مفاهیم مشترک در ادیان ابراهیمی (یهودیت، مسیحیت و اسلام) است که به نقطهٔ عطف تاریخ بشریت یعنی لغزش نخستین انسان، از دست رفتن جایگاه بهشتی و آغاز زیست مادی روی زمین اشاره دارد. واژه «عدن» در ریشههای سامی و عربی به معنای اقامتگاه ابدی، جاودانگی و تنعم است، از این رو باغ عدن مظهر کمال، آرامش مطلق و بیگناهی اولیه بوده است.
در دیدگاه قرآنی، این رویداد اگرچه با هبوط و خروج از جایگاه اولیه همراه است، اما با توبه حضرت آدم و پذیرش آن از سوی خداوند، به یک بستر آزمایش، تکامل و بازگشت دوباره به قرب الهی تبدیل میشود. در ادبیات عرفانی فارسی، به ویژه در اشعار حافظ و مولانا، از این ماجرا با نام «خطای آدم» یا «هبوط» یاد شده و دستمایهٔ خلق مضامین عمیقی دربارهٔ غربت انسان در دنیا و اشتیاق وصل قرار گرفته است.