یعنی چه
واژهٔ صرخه در اصل یک وامواژهٔ عربی در زبان فارسی است که به صداهای بلند و ناگهانی برخاسته از اضطراب، وحشت، درد یا خشم اشاره دارد. این کلمه بیشتر در متون ادبی، حماسی و دینی به کار میرود و نشاندهندهٔ اوج بیتابی یا استغاثه (طلب کمک با صدای بلند) است.
تلفظ
این واژه به صورت صَرْخَه (با فتح صاد و سکون راء) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژهٔ صرخه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «فریاد بلند»، «جیغ» یا «بانگ و آواز سخت» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و علت صدا، از واژههای متفاوتی استفاده میشود که مفهوم جیغ ناشی از وحشت یا فریاد بلند را میرسانند.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی (ص - ر - خ) دارد و در این زبان به معنای تکفریاد یا بانگ شدید است. مشتقات آن نیز در قرآن کریم برای رساندن مفهوم فریادرسی و ناله اهل دوزخ به کار رفته است.
به فارسی
معادلهای طبیعی و بومی این واژه در زبان فارسی کلماتی چون فریاد، جیغ، فغان و داد هستند که برای بیان صدای بلند ناشی از درد یا اعتراض استفاده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل صرخه
واژهٔ صرخه یک اسم مصدر ریشهگرفته از زبان عربی است که وارد ادبیات مکتوب فارسی شده است. این کلمه به معنای فریاد شدید، جیغ ناگهانی و ناله بلند به کار میرود که اغلب با بار احساسی قوی مانند ترس، اضطراب، یا درد عمیق همراه است. در فرهنگ عامه و هنر نیز این واژه نمادی از خشم فروخورده یا بیداری ناگهانی تلقی میشود؛ به طوری که شاهکار معروف ادوارد مونک یعنی تابلو «جیغ» در ادبیات عرب و گاه فارسی به نام «الصرخه» شناخته میشود.
اگرچه خود کلمه صرخه به صورت اسمی در قرآن کریم نیامده، اما مشتقات فعلی و اسمی آن مانند «مصرخ» (فریادرس) و «یصطرخون» (فریاد سر میدهند) چندین بار استفاده شدهاند که همگی بر مفهوم کمکخواهی یا ناله شدید دلالت دارند. در زبان فارسی امروز، این کلمه بیشتر کاربرد ادبی و دفتری دارد و جای خود را در محاورات روزمره به واژههای بومیتر مانند فریاد و جیغ داده است.