یعنی چه
حیوانخواهی یک اصطلاح ترکیبی در روانشناسی، روانپزشکی و فقه است که به حالت تمایل، گرایش یا برقراری رابطه جنسی و عاطفی مفرط انسان با حیوانات (زوفیلیا) اشاره دارد. این رفتار در علم پزشکی نوعی اختلال یا نابهنجاری جنسی (پارافیلیا) و در ادیان و قوانین حقوقی جرم و انحراف محسوب میشود.
تلفظ
این واژه به صورت [حَیْ + وان + خواه + ی] تلفظ میشود که بخش اول آن ریشه در زبان عربی و بخش دوم ساختاری فارسی دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این نشانه با توجه به تعداد حروف واژه، «حیوان خواهی» (۱۰ حرف) یا معادل علمی آن «زوفیلیا» (۷ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای تفکیک گرایش روانی از عمل فیزیکی، از دو واژهٔ تخصصی استفاده میشود.
به عربی
در منابع عربی و متون فقهی سنتی، بیشتر از عبارت وطء بهیمه برای اشاره به این عمل استفاده شده است.
به فارسی
در زبان فارسی، افزون بر ترکیب معاصر «حیوانخواهی»، واژهٔ «جانورخواهی» نیز به عنوان معادل دقیق آن به کار میرود. گاهی به اشتباه در میان عموم از واژه حیواندوستی استفاده میشود که معنای اصلی آن غیرجنسی است.
جمعبندی و توضیح کامل حیوان خواهی
واژهٔ «حیوانخواهی» یک اصطلاح ترکیبی و معاصر در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «حیوان» (به معنی جاندار) و مصدری فارسی «خواستن» (به معنی میل و گرایش) شکل گرفته است. این اصطلاح در متون کلاسیک و کهن فارسی به این صورت وجود نداشته و بیشتر در ادبیات روانشناسی، روانپزشکی مدرن و متون حقوقی-فقهی برای نامگذاری علمی این پدیده پدید آمده است.
در حوزهٔ پزشکی و روانشناسی، این حالت تحت عنوان «زوفیلیا» شناخته میشود که نوعی اختلال یا نابهنجاری رفتاری و جنسی (پارافیلیا) به شمار میرود. در دین اسلام و فقه اسلامی نیز هرچند خود این واژه در قرآن نیامده، اما عملِ مرتبط با آن تحت عنوان «وطء بهیمه» به شدت نهی شده و برای آن مجازاتهای مشخصی در نظر گرفته شده است.
بنابراین، حیوانخواهی واژهای کاملاً تخصصی و دانشنامهای است که برای توصیف یک تمایل یا رفتار غیرطبیعی کاربرد دارد و نباید آن را با مفاهیم مثبتی مانند حمایت از حیوانات یا حیواندوستی معمولی اشتباه گرفت.