یعنی چه
ریاضتطلبی به معنای گرایش یا باور به زندگی همراه با سختی، کنترل نفس و کاهش وابستگیهای مادی است. در این شیوه، فرد با تمرینهای سخت، کمخوری، سکوت یا انزوا، به دنبال تهذیب نفس و رسیدن به کمال معنوی و روحی است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت [re-yā-zat-ta-la-bī] است که از ترکیب واژه عربی ریاضت و واژه فارسی طلبی ساخته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق ۹ حرفی در جدول کلمات، خود واژه «ریاضت طلبی» است. بسته به طراح جدول، کلماتی چون زهدگرایی، مرتاضی یا نفسکشی نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
اصطلاح تخصصی و دقیق برای این مفهوم در زبان انگلیسی Asceticism است که بیشتر کاربرد اخلاقی و فلسفی دارد.
به عربی
در زبان عربی متناسب با نوع رویکرد، از واژههای زهد یا تقشف برای رساندن معنای ریاضتطلبی استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه «ریاضتطلبی» در قرآن نیامده است؛ اما بعد مثبت آن یعنی تزکیه و مجاهده با نفس در آیاتی مانند «وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا» تایید شده و بعد منفی آن یعنی گوشهنشینی و افراط به عنوان «رهبانیت» در آیه ۲۷ سوره حدید یک بدعت غیرالهی شمرده شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و سنتهای شرقی، نمادهایی چون خرقه، کشکول، صومعه و درخت خشک نشاندهنده قطع وابستگی به دنیا هستند. همچنین در ادیان شرقی مانند بودیسم، حالت نشستن لوتوس نماد تمرکز بر معنویت و ریاضت است.
جمعبندی و توضیح کامل ریاضت طلبی
ریاضتطلبی یک مفهوم ریشهدار در اخلاق، عرفان و ادیان مختلف است که بر اساس آن، فرد به طور ارادی از لذتهای مادی و دنیوی چشمپوشی میکند. این رویکرد با هدف رام ساختن نفس اماره، تربیت روح و دستیابی به کمالات معنوی صورت میگیرد و معمولاً با رفتارهایی چون روزهداری، سکوت و خلوتگزینی همراه است.
با این حال، این مفهوم همواره مرز باریکی میان اعتدال و افراط داشته است. در حالی که مکاتب عرفانی و اسلامی بر مجاهده با نفس و تزکیه به عنوان یک امر مثبت تاکید دارند، افراط در آن و روی آوردن به رهبانیت شدید یا صدمه زدن به بدن سرزنش شده است. در مجموع، ریاضتطلبی تلاشی است برای برتری بخشیدن به ساحت روحی انسان در برابر خواستههای مادی.