یعنی چه
این اصطلاح به معنای شنوندهای است که با حسن نیت، سعه صدر و مدارا به سخنان دیگران گوش میدهد. اذن خیر سخن دیگران را به نفع خیر، اصلاح و مصلحت آنها تعبیر میکند و از عیبجویی، بدبینی و سوءتعبیر دوری میگزیند.
تلفظ
تلفظ ترکیبی این واژه در فارسی به صورت «اِذْنِ خَیْر» روان شده است، در حالی که ریشه قرآنی آن به صورت «أُذُنُ خَيْر» (با ضمه روی الف و ذال به معنی گوش) قرائت میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «اذن خیر» است که از ۶ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی متون قرآنی و اخلاقی، این عبارات برای رساندن مفهوم گوش خیرخواه به کار میروند.
به عربی
این ترکیب ریشه در زبان عربی دارد و به طور مستقیم در متن قرآن کریم استفاده شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح شامل «خوشگوشی»، «خوششنوی» و «پذیرش نیک» است که مفهوم شنیدن همراه با سلیمالنفس بودن را میرسانند.
در قرآن
این اصطلاح از آیه ۶۱ سوره توبه گرفته شده است. منافقان به دلیل گذشت و خوشباوری پیامبر (ص) به ایشان خرده میگرفتند و میگفتند او فقط یک گوش است و هر چه بگوییم باور میکند. خداوند پاسخ میدهد که این تصدیق و شنیدن از روی رحمت و مصلحت شماست، نه سادهلوحی.
جمعبندی و توضیح کامل اذن خیر
عبارت «اذن خیر» اصطلاحی ارزشمند و برگرفته از فرهنگ قرآنی است که به معنای گوشی خیرخواه، مثبتتفسیرکن و اصلاحگر است. این واژه نماد بارز حسنظن، مدارا، رازداری و سعه صدر در برخورد با مردم و سخنان آنان به شمار میرود.
در ریشهشناسی این ترکیب، واژه «أُذُن» به معنی گوش و «خیر» به معنی نیکی است. این اصطلاح نشاندهنده شیوه و اخلاق پیامبرانه در شنیدن سخنان جامعه است؛ به طوری که سخن افراد را به سود اصلاح و آبروی آنان حمل میکند، نه اینکه به دنبال عیبجویی، مچگیری یا سوءبرداشت باشد.