یعنی چه
صدای اسب یا همان شیهه، بانگ و آوازی بلند و کشیده است که این حیوان نجیب بهویژه در مواقع هیجان، ترس، اعلام حضور یا ارتباط با اسبهای دیگر از خود تولید میکند.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنمای «صدای اسب» معمولاً واژههای شیهه یا صهیل مد نظر است. همچنین خود عبارت «صدای اسب» دارای ۷ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف صدای شیههٔ بلند اسب از واژه Neigh و برای صدای آرامتر و لرزان آن از Whinny استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژهٔ تخصصی برای بانگ و صدای اسب «صَهیل» است که در متون کلاسیک فارسی نیز کاربرد زیادی دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای فعل شیهه کشیدن و صدای اسب از مصدر Kişneme (کیشنمه) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این مفهوم در زبان و گویشهای فارسی شامل شیهه، شیه، شنه، غرشت و همچنین واژه «شیپ» در گویشهای لری و بختیاری است.
نماد چیست
صدای اسب (شیهه) در ادبیات حماسی و فرهنگ عامه، بهویژه با یادآوری شیههٔ رخش رستم، نماد هوشیاری، پویایی، سلامتی، شجاعت و اعلام حضور پرقدرت در صحنه رزم است.
جمعبندی و توضیح کامل صدای اسب
صدای اسب که در زبان فارسی عموماً با واژهٔ «شیهه» شناخته میشود، یک نامآوا (Onomatopoeia) اصیل است که از شبیهسازی طبیعی صدای این حیوان پدید آمده است. این صدا در موقعیتهای گوناگونی مانند هیجان، ترس یا ارتباط میان گله تولید میشود و در متون کهن فارسی و عربی با تعابیری همچون «صهیل» نیز از آن یاد شده است.
در فرهنگ و ادبیات حماسی ایران زمین، شیهه اسب فراتر از یک صدای ساده، معنایی نمادین دارد؛ به عنوان نمونه شیههٔ بلند اسبان نامداری چون رخش رستم، پیامآور هوشیاری، آزادی، شجاعت و فراخوان برای نبرد بوده است. در متون مذهبی مانند قرآن کریم نیز گرچه عین واژه شیهه نیامده، اما در سوره عادیات به صدای نفسنفس زدن اسبهای جنگی (ضبح) سوگند یاد شده که نشاندهنده اهمیت این حیوان در تاریخ است.