یعنی چه
ضمین در لغت به معنی ضامن، پذرفتار، پایندان و کفیل است؛ یعنی کسی یا چیزی که پشتوانه و اطمینانبخش یک کار، تعهد یا قول میشود و بازپرداخت مال یا انجام کاری را بر عهده میگیرد. در فرهنگهای قدیمیتر مانند عمید، به معنای ثانویه بیمار زمینگیر و گرفتار بیماری دائم نیز به کار رفته است.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی (ض م ن) مشتق شدهاند که مفهوم تعهد، پذیرش مسئولیت و در بر گرفتن را میرسانند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح ضاد و سکون نون به صورت «ضَمین» است. باید دقت داشت که از نظر شنیداری با واژه «زمین» (کره خاکی) یکسان است اما املای متفاوتی دارد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه «ضمین» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «ضامن»، «کفیل» یا «عهدهدار» به کار میرود و واژهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در بافتهای حقوقی و تجاری بینالمللی، کلمات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم شخصِ ضمین یا ضامن هستند.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز در قالب صفت یا مفاهیم همارز مانند ضامن و کفیل برای بیان تعهد استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی که دقیقاً معنای ضمین را بازگو میکنند، واژگانی نظیر «پایندان» و «پذرفتار» هستند که در متون کهن به جای ضامن و متعهد امروزی به کار میرفتند.
جمعبندی و توضیح کامل ضمین
واژه «ضمین» یک اصطلاح حقوقی و تعهدی با ریشه عربی است که در زبان فارسی به عنوان صفت به معنی ضامن، کفیل و عهدهدار کار یا مال شناخته میشود. این کلمه اگرچه در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی (مانند آثار سعدی و مسعود سعد) به وفور استفاده شده، در زبان گفتاری و اداری امروز جای خود را بیشتر به کلمه «ضامن» یا «تضمینکننده» داده است.
از نظر معنایی، ضمین به شخص یا عاملی اطلاق میشود که مسئولیت جبران خسارت یا اجرای تعهدات فرد دیگری را داوطلبانه یا بر اساس قرارداد بر عهده میگیرد. در حوزه حل جدول و معماهای کلمات، این واژه به دلیل ساختار چهار حرفی و تشابه صوتیاش با کلمه «زمین»، یکی از گزینههای پرکاربرد و کلیدی به شمار میآید.