یعنی چه
عبارت «عرق خور هستم» یک جملهٔ اسمیه در زبان فارسی است که از صفت مرکب «عرقخور» و فعل «هستم» تشکیل شده است. این عبارت به معنای آن است که فرد گوینده به طور مستمر یا تفننی از نوشیدنیهای الکلی تقطیری (که در فرهنگ عامه به عرق معروف است) استفاده میکند و خود را در زمرهٔ شرابخواران یا میگساران معرفی مینماید. این واژه در ادبیات عامیانه و محاورهای کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «عَرَقْ خُورْ هَسْتَمْ» است که در آن واژهٔ اول ریشهٔ عربی دارد و واژههای بعدی فارسی هستند.
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۱۰ حرف (عرقخورهستم) تشکیل شده است و در حل جدولهای متقاطع کلمات به عنوان پاسخ برای کلیدهایی نظیر «اقرار به بادهنوشی» یا «من مشروبخوار هستم» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عبارات مربوط به وابستگی به الکل یا مصرف نوشیدنیهای الکلی سنگین استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم عرقخوری با واژههای مشتق از خمر یا سکر (مستی) معادلسازی میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی بسته به لحن کلام از واژههای آلکولیک یا عیاش برای بیان این حالت استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل عرق خور هستم
عبارت «عرق خور هستم» یک جملهٔ کاملاً فارسی و محاورهای است که فرد در آن به مصرف مسکرات و نوشیدنیهای الکلی، به ویژه عرق سنتی، اقرار میکند. این کلمه از نظر ساختاری ترکیب واژهٔ عربی عرق (به مجاز یعنی مسکر) و بن مضارع خوردن است. در فرهنگ لغات معتبر مانند دهخدا و معین، واژهٔ عرقخور معادل مفاهیمی چون میگسار، بادهنوش و شرابخوار معرفی شده است.
این اصطلاح در جامعه و ادبیات شهری معاصر، گاهی بار معنایی عامیانه یا منفی دارد که نشاندهندهٔ بیقیدی یا وابستگی به الکل است؛ اما در ادبیات کلاسیک و عرفانی، مفاهیم همارز آن مانند میخواره یا رند بادهنوش گاهی نماد صفا، صمیمیت درونی و تقابل با زهد ریایی بودهاند. در متون دینی مانند قرآن کریم این ترکیب فارسی وجود ندارد، اما رفتار مربوط به آن تحت عنوان «خمر» مورد نکوهش و منع قرار گرفته است.