یعنی چه
«تحمل و سازش» یک ترکیب مفهومی و اخلاقی است که به معنای توانایی کنار آمدن با دیگران، برتافتن سختیها و عقاید گوناگون، و رسیدن به تفاهم از طریق مدارا، مصالحه و انطباق یافتن با شرایط جدید بدون از دست دادن تعادل است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «تحمل» (تَ حَمْ مُل) و «سازش» (سا زِش) همراه با واو عطف تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتواند خودِ ترکیب «تحمل و سازش» (۹ حرف) یا واژههای مترادفی چون مدارا، تسامح و مصالحه باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژگانی چون Tolerance برای روامداری و تحمل، و Compromise یا Adaptation برای سازش و انطباق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ترکیب واژههای مربوط به صبر و روامداری مانند التحمل، التسامح و التكيف استفاده میشود.
در قرآن
عین عبارت ترکیبی «تحمل و سازش» در قرآن نیامده است، اما مفاهیم آن در قالب واژگان کلیدی ستایش شدهاند؛ از جمله مفهوم تحمل در قالب «صَبْر» و «عَفو» (مانند خُذِ الْعَفْوَ در آیه ۱۹۹ اعراف) و مفهوم سازش در قالب «صُلح» و اصلاح (مانند وَالصُّلْحُ خَيْرٌ در آیه ۱۲۸ نساء).
جمعبندی و توضیح کامل تحمل و سازش
ترکیب «تحمل و سازش» هرچند یک واژهٔ واحد در لغتنامههای کهن نیست، اما امروزه به عنوان یک اصطلاح کاربردی در علوم اجتماعی و روانشناسی برای توصیف تابآوری و روامداری به کار میرود. این مفهوم ریشه در دو فرهنگ غنی دارد؛ «تحمل» از ریشه عربی به معنای بار شکیبایی به دوش کشیدن و «سازش» از ریشه فارسی میانه به معنای هماهنگی و ساختن است.
در جامعهٔ امروز، این اصطلاح بازتابدهندهٔ انعطافپذیری انسانها در برابر دگرگونیهای محیطی و عقاید مخالف است. نمادهایی چون شاخهٔ زیتون، کبوتر سفید و یا درخت بامبو که در طوفان خم میشود اما نمیشکند، همگی تجلیبخش این روحیهٔ ارزشمند اخلاقی هستند که صلح و ثبات را به ارمغان میآورد.