یعنی چه
گویش کاشمری (یا گویش ترشیزی) یکی از گویشهای زنده و کهن زبان فارسی دری است که زیرمجموعهٔ گویشهای خراسانی محسوب میشود. این گویش بسیاری از واژگان، اصطلاحات اصیل و ساختارهای دستوری ایران باستان و فارسی کهن را در خود حفظ کرده است.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت «گویِشِ کاشمَری» با کسرهٔ اضافه و فتحه روی حرف «م» در واژهٔ کاشمر تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «گویش کاشمری» با ۱۰ حرف است. گزینههای جایگزین شامل «لهجه کاشمری» یا «گویش ترشیزی» هستند.
به انگلیسی
در متون زبانشناسی و بینالمللی برای اشاره به این گویش از عبارات Kashmari dialect یا Torshizi dialect استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و نامهای دیگر این گویش شامل «گویش ترشیزی» (برگرفته از نام قدیمی منطقه) و «لهجه یا فارسی کاشمری» است.
نماد چیست
مهمترین نماد تاریخی و فرهنگی پیوسته با این گویش و منطقه، «سرو کشمر» (سرو کاشمر) است؛ درخت اسطورهای که در شاهنامه فردوسی و روایات کهن به آن اشاره شده و نماد اصالت و هویت گویشوران این دیار است.
جمعبندی و توضیح کامل گویش کاشمری
گویش کاشمری که به گویش ترشیزی نیز شهرت دارد، یکی از گونههای محلی و اصیل زبان فارسی نو (دری) در منطقهٔ خراسان رضوی است. این گویش زبان مادری مردم شهرستانهای کاشمر، خلیلآباد، بردسکن و بخشهایی از مهولات بوده و در دستهٔ گویشهای خراسانی قرار میگیرد.
این گویش از نظر زبانشناسی ارزش بسیار بالایی دارد، چرا که بسیاری از ویژگیهای ساختاری، آوایی و واژگان کهن فارسی دری و زبانهای ایرانی میانه (مانند پهلوی اشکانی) را درون خود حفظ کرده است. واژههایی نظیر «نِماشُم» به معنی غروب یا «حولی» به معنی خانه نمونههایی از این اصالت زبانی هستند.