یعنی چه
ترکیب «بدخوی و عبوس» یک توصیف دوگانه از حالت اخلاقی و چهرهٔ انسان است؛ به این معنی که فرد هم در رفتار و باطن خود دچار بدخلقى، تندخویی و زشتکرداری است و هم در ظاهر و صورت خود چهرهای درهمکشیده، گرفته و اخمو دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [بَدخویْ وَ عَبوس] است که واژه اول فارسی و واژه دوم عربی میباشد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «بدخوی و عبوس» دقیقاً دارای ۱۰ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال مفاهیم این ترکیب در زبان انگلیسی میتوان از صفتهایی که به بداخلاقی یا ترشرویی اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب کلمات نشاندهنده سوء خلق و صفت مبالغه عبوس برای این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
ریشه کلمه «عبوس» در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در آیه اول سوره عبس که میفرماید «عَبَسَ وَتَوَلَّى» (چهره درهم کشید و روی برگرداند) و همچنین در آیه ۱۰ سوره انسان که روز قیامت را به دلیل سختی و هولناک بودن، مجازاً «یَوْماً عَبُوساً» (روزی عبوس و شدید) توصیف کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل بدخوی و عبوس
عبارت «بدخوی و عبوس» یک ترکیب توصیفی کامل برای نشان دادن همزمانی صفات ناپسند درونی و تظاهرات بیرونی یک فرد است. واژه اول یعنی «بدخوی»، ریشه اصیل فارسی دارد و به طبع، سرشت و رفتار کج و تند شخص اشاره میکند؛ در حالی که واژه دوم یعنی «عبوس»، کلمهای عربی از ریشه (ع ب س) است و به گرفتگی چهره، اخم کردن و ترشرویی دلالت دارد.
این واژه در ادبیات کلاسیک و همچنین فرهنگ عامه نمادی از انسانهای سختگیر، بیاحساس و زاهدان خشک در برابر افراد گشادهرو و بشاش است. همنشینی این دو واژه با یکدیگر، تصویر فردی را میسازد که نه تنها رفتار و روحیهای تند و خشن دارد، بلکه با دیدن او میتوان آثار این نامهربانی را به وضوح در ابروهای گرهخورده و چهره درهمکشیدهاش مشاهده کرد.