یعنی چه
در لغت به معنای زن یا گروه شکستخورده و مقهور است. اما در اصطلاح و زبان روزمره، بیشتر در ترکیب «جنگ مغلوبه» به کار میرود؛ یعنی نبرد یا دعوایی چنان سخت، شلوغ و درهمپیچیده که جبهه پیروز و شکستخورده در آن به آسانی صلب و مشخص نیست و طرفین در هم آمیختهاند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَغْلوُبَه است که در زبان فارسی معمولاً تاء تأنیث پایانی آن به صورت «ه» صامت (های بیان حرکت) تلفظ میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «شکستخورده»، «جنگ تنبهتن و سخت» یا «مؤنث مغلوب» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معنای لغوی و صفتی آن کلماتی مثل Defeated یا Vanquished مناسب است و برای اصطلاح «جنگ مغلوبه» یا نزاع دستهجمعی شلوغ از واژه Melee استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و مترادفهای این واژه شامل شکستخورده، مقهوره، درهمآمیخته، منهزم، مغلوب، زبون، ذلیل و تارومار شده است. متضادهای آن نیز غالبه، فاتح، پیروز و قاهر هستند.
در قرآن
خود واژه «مغلوبه» با تاء تأنیث در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما ریشه آن (غ ل ب) و مشتقاتش بارها ذکر شدهاند. برای نمونه، شکل مذکر آن یعنی «مَغْلُوب» یکبار در آیه ۱۰ سوره قمر از زبان حضرت نوح (ع) آمده است: «فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ» (پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شدم، پس مرا یاری کن).
نماد چیست
این واژه در اسطورهشناسی نماد خاصی نیست، اما در بلاغت و ادبیات فارسی به عنوان نمادی از ضعف در برابر قدرت برتر، سقوط، شکست نظامی یا روانی به کار میرود و همواره در تقابل با مفهوم «غالب» قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مغلوبه
واژه «مغلوبه» در اصل ریشهای عربی دارد و صورت مؤنث کلمه «مغلوب» است که به معنای شکستخورده، مقهور و درهمشکسته به کار میرود. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «غَلَبَ» مشتق شده و همخانوادههایی چون غالب، غلبه و مغلوبیت دارد.
بیشترین کاربرد این واژه در ادبیات و زبان فارسی معاصر، در قالب اصطلاح «جنگ مغلوبه» تجلی مییابد. این عبارت برای توصیف نبردهای تنبهتن، شلوغ و چنان درهمآمیختهای به کار میرود که در میدان کارزار، مرز میان جبهه پیروز و شکستخورده گم میشود و تمایز میان طرفین دعوا به سادگی امکانپذیر نیست.