یعنی چه
عبارت «با مجیب» از ترکیب حرف جر «با» و واژهٔ عربی «مُجیب» (اسم فاعل از ریشه ج-و-ب) ساخته شده است. این ترکیب به صورت یک اصطلاح مستقل و ثابت در لغتنامههای فارسی ضبط نشده است، اما از نظر ساختار زبانی به معنای همراه بودن با کسی است که پاسخ میدهد یا دعا و خواسته را اجابت میکند. در فرهنگ عرفانی و دینی، مجیب یکی از نامهای خداوند (اسماء الحسنی) است و این ترکیب مفهوم همراهی با خداوندِ پذیرا و شنونده دعا را تداعی میکند.
تلفظ
تلفظ این عبارت از دو بخش تشکیل شده است: حرف «با» با مصوت بلند (bā) و واژهٔ «مُجِیب» که با ضمه روی حرف ميم، کسره کشیده روی جيم و سکون باء به صورت (mojīb) خوانده میشود.
در جدول
این عبارت در بازیها و پازلهای کلماتی به عنوان یک ترکیب ۶ حرفی شناخته میشود. اگر طراح جدول خود کلمهٔ «مُجیب» را مد نظر داشته باشد، پاسخ ۴ حرفی و معادل آن «پاسخدهنده» خواهد بود.
به انگلیسی
برای معادلسازی این ترکیب، حرف با به with و واژه مجیب به کلماتی مانند responder، answerer یا در بافت دینی به Responsive One (اوصاف الهی) برگردانده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص فارسی برای جزء اصلی این ترکیب (مجیب)، واژههایی چون «پاسخگو»، «شنوای دعا»، «برآورنده حاجت» و «پذیرنده» هستند؛ بنابراین برگردان دقیق فارسی آن «با پاسخدهنده» یا «همراه با اجابتکننده» میشود.
در قرآن
خود ترکیب «با مجیب» در قرآن نیامده است، اما واژهٔ «مُجیب» به عنوان یکی از صفات و نامهای باریتعالی به صورت مفرد و جمع در قرآن کریم تجلی دارد. به عنوان نمونه در آیه ۶۱ سوره هود آمده است: «إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ» (همانا پروردگار من نزدیک و پاسخدهنده است) و در آیه ۷۵ سوره صافات به صورت جمع فرموده: «فَلَنِعْمَ الْمُجِیبُونَ» (و چه نیکو اجابتکنندهای بودیم).
جمعبندی و توضیح کامل با مجیب
عبارت «با مجیب» یک ترکیب ساختگی و تحتاللفظی در زبان فارسی است که از پیشوند «با» و واژهٔ عربی «مُجیب» شکل گرفته است. این عبارت به خودی خود یک اصطلاح مستقل یا واژهٔ واحد در واژهنامههای مرجع نیست، بلکه معنای آن کاملاً وابسته به جزء دوم یعنی «مجیب» است که در لغت به معنای پاسخدهنده، جوابگو و برآورندهٔ نیازهاست.
در فرهنگ اسلامی و متون عرفانی، «المجیب» یکی از اسماء الحسنی و صفات ویژه خداوند است که نشاندهندهٔ رحمت بیواسطه، شنوا بودن و اجابت کردن دعای بندگان است. از این رو، ترکیب «با مجیب» در برداشتهای معنوی و ادبی میتواند به معنای همراهی با پروردگارِ پذیرا و مستجابکنندهٔ دعاها باشد.
این کلمه از نظر ساختار حرفی دقیقاً دارای ۶ حرف است و ریشهٔ ثلاثی آن «ج-و-ب» است که کلماتی مانند جواب، اجابت، مجاب و استجابت نیز از همین خانواده مشتق شدهاند. در کاربردهای کهن و متون طب سنتی نیز گاه واژه مجیب به معنای طبع روان و پذیرا به کار میرفته است.