یعنی چه
در لغتنامههای مرجع مانند دهخدا، سبکمشرب به کسی اطلاق میشود که سبکعقل، بیوقار، کممایه و متلونالمزاج باشد و رفتار یا مسلک پایدار و عمیقی در اجتماع از خود نشان ندهد. برخلاف تصور عامه، این واژه بار منفی دارد و با خوشمشرب متفاوت است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت صفت مرکب [سَ بُکْ مَشْ رَ بْ] (sabok-mashrab) است.
در جدول
پاسخ دقیق در جدول برای این واژه «سبک مشرب» است که از ۷ حرف تشکیل شده است. از دیگر پاسخهای احتمالی میتوان به سبکعقل یا جلف اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم بیوقاری، سطحی بودن یا ناپایداری رفتاری را برسانند، معادل این کلمه هستند.
به فارسی
واژههای هممعنی و برگردانهای دقیق فارسی آن عبارتند از: سبکعقل، بیوقار، جلف، هوسباز، متلونالمزاج و ناپایدار در رفتار.
در قرآن
ترکیب وصفی «سبکمشرب» به عنوان یک صفت مرکب فارسی در قرآن وجود ندارد. با این حال، مفرد واژه «مشرب» از ریشه (ش ر ب) به معنی آبشخور یا محل نوشیدن در آیاتی مانند آیه ۶۰ سوره بقره («قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ») به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه فاقد نماد اسطورهای یا طبیعی خاص است، اما در اصطلاحات فرهنگی و رفتاری، نمادی از سطحینگری، تلوّن مزاج، جلف بودن و عدم سنگینی و وقار در شخصیت فرد به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سبک مشرب
واژه «سبکمشرب» یک صفت مرکب اتباعی (ترکیب فارسی و عربی) است که از «سبک» و «مشرب» (به معنی خلقوخو و مسلک) ساخته شده است. در باور عامیانه، گاهی این واژه به اشتباه با «خوشمشرب» یا فرد راحتگیر و بیتکلف یکسان انگاشته میشود؛ اما با مراجعه به لغتنامههای اصیل مانند دهخدا و ناظمالاطباء، درمییابیم که معنای دقیق آن بار منفی دارد و به شخصی اشاره میکند که کمخرد، جلف، بیوقار و متلونالمزاج است.
ریشه بخش دوم این کلمه به واژه عربی «شرب» بازمیگردد که در سیر تحول معنایی خود از معنای آبشخور به طبع، ذوق و شیوه تفکر انسان رسیده است. بنابراین، سبکمشرب یعنی کسی که در مسلک و رفتار خود ثبات، عمق و سنگینی لازم را ندارد و رفتاری سطحی از خود بروز میدهد.