یعنی چه
العذوق واژهای عربی و جمعِ «عِذْق» است. این کلمه به خوشههای خرما، شاخههای متصل به تنهٔ نخل که میوه بر آن میروید، یا هر نوع شاخهٔ درخت که دارای انشعابات و میوههای متعدد (مانند خوشه انگور) باشد، اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت اَلْعُذوق (با ضمهٔ عین و ذال) تلفظ میشود و در اصلِ لغت، صیغهٔ جمع مکسر است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ العذوق به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی چون «خوشههای خرما» یا «شاخههای باردار نخل» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به انگلیسی از اصطلاحاتی که به تجمع میوه روی شاخه نخل اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خودِ واژه ریشهٔ عربی دارد، مترادفهای آن در زبان عربی شامل کلماتی چون القنوان و العراجین میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، دقیقترین معادل برای این واژه «خوشههای خرما» است. در گویشهای محلی جنوب ایران به این بخش از درخت خرما «پَنگ» نیز میگویند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرب، العذوق به دلیل همراه داشتن میوهٔ شیرین و مغذی خرما، نمادی از فراوانی، رزق حلال، برکت و پاداش سخاوتمندانهٔ زمین و طبیعت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل العذوق
واژهٔ «العذوق» یک اسمِ ذات و جمع مکسر کلمهٔ «عِذْق» است که ریشهای کاملاً عربی دارد و از مادهٔ (ع - ذ - ق) مشتق شده است. این کلمه به طور دقیق به خوشههای بارور خرما و شاخههای پرانشعاب نخل اشاره دارد که خوشههای میوه به آن متصل هستند؛ گرچه در متون کهن گاهی برای خوشههای آویزان انگور نیز به کار رفته است.
اگرچه خودِ لفظ «العذوق» به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم و واژگان هممعنی و مترادف آن مانند «قِنْوان» (در سوره انعام) و «الْعُرْجُون» (در سوره یس) به چشم میخورند. این کلمه در زبان و ادبیات کهن، علاوه بر معنای ظاهری، به عنوان استعارهای از رفعت، برکت، باروری و پاداشهای بهشتی نیز مورد استفاده قرار میگیرد.