یعنی چه
البئر در زبان عربی به معنای چاه است؛ سازهای حفاریشده در زمین که برای رسیدن به آبهای زیرزمینی، نفت یا گاز ایجاد میشود و در مفاهیم مهندسی به فضاهای عمودی مانند بئر آسانسور نیز اطلاق میگردد.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف به صورت «البِئْر» تلفظ میشود که در آن حرف باء دارای کسره، همزه دارای سکون و حرف راء نیز در پایان ساکن است.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات متقاطع، اگر طراح سوال «چاه به عربی با حرف تعریف» را مد نظر داشته باشد، پاسخ دقیق آن واژه ۵ حرفی «البئر» است.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد (بءر) به معنی حفر کردن زمین یا ذخیره کردن مال مشتق شده است و جمع مکسر آن «آبار» یا «بئار» میشود.
به فارسی
در برگردان به زبان فارسی، البئر دقیقاً مرادف «چاه» است. البته در متون کهن فارسی گاهی خود کلمه «بئر» بدون الف و لام نیز به عنوان وامواژه استفاده شده است.
در قرآن
عبارت «وَبِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَشِيدٍ» در سوره مبارکه حج به چاههای رها شده و کاخهای ویرانشدهای اشاره دارد که نماد از بین رفتن تمدنهای گذشته و گذر زمان هستند.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و نشانهشناسی، بئر یا چاه نمادی از عمق ناشناخته حقیقت، تنهایی و سکوت عمیق، و همچنین تحمل سختیها برای رسیدن به سرچشمه زلال دانش و حیات درون است.
جمعبندی و توضیح کامل البئر
واژه «البئر» یک اسم اصیل عربی است که از ریشه (بءر) مشتق شده و در زبان فارسی به معنای «چاه» یا همان حفره عمیق استوانهای برای استخراج آب زیرزمینی به کار میرود. این کلمه در قرآن کریم نیز یک بار برای یادآوری عاقبت تمدنهای فراموششده ذکر شده و تفاوت ظریفی با کلمه «جُب» (چاه طبیعی یا بدون سنگچین) دارد.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، چاه یا بئر فراتر از یک سازه مادی، نمادی از جهان درون، ناخودآگاه انسان، اسرار مکتوم و پنهانکاری دانسته میشود که فرد برای دسترسی به حقیقت و مایه حیات معنوی باید سختی فرو رفتن در تاریکی آن را به جان بخرد.