یعنی چه
ترکیب «بخشی و جزوی» از دو صفت هممعنا تشکیل شده و به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که تنها گوشهای از یک مجموعهی بزرگتر را در بر میگیرد و شامل تمامیت یا همگی آن نمیشود. این واژه کلاسیک و معمولی است و معمولاً در مقابل مفاهیم کلی، جامع و کامل قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب صفت مقداری به صورت «baxši va joz'i» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون قسمتی، جزئی، نسبی و پارهای به عنوان پاسخهای مشابه شناخته میشوند، اما خود این ترکیب دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با سیاق متن میتوان از واژههایی همچون partial یا sectional استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژههایی چون قسمتی، پارهای، اندک، ناچیز، خُرد، موضعی، و ناتمام است که مفهوم عدم تمامیت را میرسانند.
در قرآن
خود ترکیب «بخشی و جزوی» در قرآن وجود ندارد. با این حال ریشه عربی آن یعنی «جزء» در آیاتی مانند آیه ۲۶۰ سوره بقره («ثُمَّ اجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءًا») به کار رفته و مفهوم معادل آن یعنی «بعض» نیز مکرراً استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بخشی و جزوی
ترکیب صفت مقداری «بخشی و جزوی» پدیدهای را توصیف میکند که کامل یا جامع نیست و تنها نمایانگر حِصّه، سهم یا تکهای از یک کلانساختار است.
واژهٔ اول یعنی «بخشی» ریشه در پارسی باستان دارد و از مصدر بخشیدن به معنای تقسیم کردن میآید. واژهٔ دوم یعنی «جزوی» (یا جزئی) وامواژهای از ریشه عربی است که با یای نسبت فارسی ترکیب شده و معنای خُرد، ناچیز و فرعی را متبادر میسازد.
در حوزههای علمی، منطقی و فلسفی، این اصطلاح در تقابل مستقیم با مفاهیمی چون کلیت، تمامیت و جامعیت به کار میرود تا بر وابستگی یک جزء به کل و عدم استقلال کامل آن تأکید شود.