یعنی چه
این واژه در لغت به معنی طولانی کردن، زیادهروی کردن در سخن، بسط دادن شرح و بیان، و مبالغه کردن است. در مفهوم حسی و اولیه نیز به معنای کشیدن و محکم کردن طنابهای خیمه به کار میرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی به صورت «أَطْنَبُوا» (با فتح همزه قطع، سکون ط، فتح نون) است، هرچند در متون فارسی گاهی به صورت «اِطنَبوا» نیز خوانده میشود.
در جدول
این کلمه ۶ حرف دارد و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زیادهروی کردند در سخن» یا «مبالغه کردند» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این فعل جمع در زبان انگلیسی از عباراتی که مفهوم تفصیل کلام، مبالغه یا طولانی کردن سخن را میرسانند، استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این فعل شامل عباراتی چون «سخن را طولانی کردند»، «تفصیل دادند»، «سنگ تمام گذاشتند» و «زیاده از حد شرح دادند» است.
در قرآن
خود صیغه فعل «أطنبوا» و اساساً ریشه ثلاثی (ط ن ب) در متن قرآن مجید وجود ندارند، اما مشتقات آن در احادیث، متون تفسیری و کتب بلاغی شیوع بالایی دارند.
نماد چیست
این کلمه بار سمبلیک عامیانهای ندارد، اما در علوم ادبی و بلاغی، نماد و یادآور مفهوم «إطناب» است؛ یعنی روشی در فصاحت که کلام را برای تأکید یا زیبایی بیشتر عمداً بسط میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل اطنبوا
واژهٔ «أَطْنَبُوا» یک فعل ماضی جمع مذکر غایب از ریشهٔ عربی «ط ن ب» (باب افعال) است که به معنای زیادهروی کردن در سخن، کش دادن کلام، مبالغه کردن و تفصیل دادن شرح و بیان به کار میرود. این کلمه در اصل و ریشهٔ حسی خود به معنای کشیدن و محکم کردن طنابهای خیمه بوده که به مرور زمان در ادبیات به کش دادن و بسط کلام تغییر مفهوم یافته است.
این واژه اگرچه در متن قرآن کریم یافت نمیشود، اما در زبان و ادبیات فارسی، متون دینی، احادیث و به ویژه در دانش بلاغت کاربرد دارد. برای مثال عبارت معروف «أَطْنَبُوا في المَدْح» به معنای آن است که در ستایش و مدح کسی مبالغه کردند و سنگ تمام گذاشتند. در حل جدولهای متقاطع نیز این کلمه ۶ حرفی به عنوان معادل دراز کردن سخن و مبالغه شناخته میشود.