یعنی چه
دعوا طلبی در زبان فارسی دارای دو ساحت معنایی است؛ در مفهوم عامیانه و اجتماعی به رفتاری پرخاشگرانه، ستیزهجویانه و تمایل فرد به آغاز کردن جنگ و مرافعهٔ لفظی یا فیزیکی با دیگران اشاره دارد. در مفهوم حقوقی و فقهی، این واژه به معنای تظلمخواهی، اقدام قانونی برای اثبات حق و اقامهٔ دعوی علیه دیگری در مراجع قضایی به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت «دَعْوا طَلَبی» تلفظ میشود که بخش اول آن مصوت ساکن روی عین دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای این مدخل در جدول کلمات، خود واژهٔ «دعوا طلبی» با ۸ حرف است. بسته به طراح جدول، معادلهایی چون ستیزهجویی یا پرخاشگری نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بعد رفتاری و عامیانه از واژههایی نظیر پرخاشگری و جنگجویی استفاده میشود و برای بعد قانونی آن، تمایل به مرافعهٔ قضایی به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با کاربرد رفتاری از اصطلاحات مایل به نزاع و درگیری، و در کاربرد قضایی از واژگان مربوط به اقامهٔ دعوا و تظلمخواهی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه در معنای اجتماعی شامل ستیزهجویی، جنگجویی، پرخاشگری، ماجراجویی و مرافعهجویی است. در ساحت زبان معیاری و حقوقی، معادلهایی چون دادخواهی، ادعا و تظلمخواهی برای آن یافت میشود.
در قرآن
خود واژهٔ ترکیبی «دعوا طلبی» در قرآن کریم نیامده است. با این حال، ریشهٔ بخش اول آن یعنی «د ع و» به وفور در قالبهایی مانند دعا و دعوت به معنی خواندن و نیایش به کار رفته است؛ مانند آیه ۱۰ سوره یونس: «وَاٰخرُ دَعْوٰیهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِینَ». مفاهیم رفتاری مرتبط با نزاع و جدال نیز در آیات دیگر به طور مستقل نهی شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل دعوا طلبی
واژهٔ «دعوا طلبی» یک ترکیب واژگانی حاصل مصدر (فارسی-عربی) است که از بخش عربی «دعوا» (ریشه د ع و) و بخش فارسی «طلبی» (بن مضارع طلب + ی حاصل مصدر) ساخته شده است. این کلمه در ساختار لغتنامههای کلاسیک کمتر به صورت یک مدخل مستقل و مجزا ثبت شده و بیشتر به عنوان یک ترکیب زنده در زبان گفتاری و کاربردهای تخصصی شناخته میشود.
این واژه دو رویهٔ معنایی کاملاً متمایز دارد؛ در روابط اجتماعی و روانشناسی رفتاری، نشانهٔ خصلتی منفی، پرخاشگرانه و ستیزهجویانه است که فرد را به سمت شروع اختلافات و آشوب سوق میدهد. در طرف مقابل و در ادبیات فقهی و حقوقی، این واژه بار منفی نداشته و به تلاش مشروع یک فرد برای دادخواهی، اقامهٔ دعوی قانونی و گرفتن حق خود در محاکم قضایی اشاره میکند.