معنی
ضیافت در اصل به معنای مهمانی، بزم، پذیرایی، جشن و ولیمه است. این واژه همچنین به مفهوم مصدرِ مهمان شدن نزد کسی و رعایت آیین مهماننوازی اشاره دارد.
یعنی چه
این واژه به ساختار یا مجلسی اشاره دارد که در آن شخصی به عنوان میزبان از افراد دیگر با غذا، نوشیدنی و احترام پذیرایی میکند. ضیافت واژهای کلاسیک و معمولی است که به ابعاد اجتماعی و مذهبی جمعهای دوستانه و فامیلی اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت «ضِیافَة» (با کسر ضاد) تلفظ میشود و در زبان فارسی با سکون حرف پایانی، «ضِیافَت» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عبارت «ضیافت عربی» خودِ واژه ۹ حرفی «ضیافت عربی» یا معادلهایی چون ولیمه و مأدبه است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژگان Banquet برای ضیافتهای رسمی، Feast برای جشنهای بزرگ و سور، و Hospitality برای مفهوم مهماننوازی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای پارسی و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون مهمانی، بزم، جشن، سور و ولیمه است.
نماد چیست
ضیافت در فرهنگ شرقی و اسلامی نماد بارز سخاوت، برکت، صلح، دوستی و پیوند مذهبی و اجتماعی است؛ همانطور که عبارت «ضیافت الهی» برای ماه مبارک رمضان به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ضیافت عربی
واژه «ضیافت» ریشهای عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ض ی ف» (ضافَ - یَضیفُ) گرفته شده که در اصل به معنی مایل شدن و رو آوردن است؛ چرا که مهمان به سوی میزبان میل میکند. این کلمه به معنای مهمانی، بزم، جشن و پذیرایی به زبان فارسی وارد شده و کاربرد گستردهای دارد.
اگرچه خود کلمه «ضیافت» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما همخانوادههای آن مانند «ضَیف» (مهمان) در داستانهای قرآنی (مانند مهمانان حضرت ابراهیم) و فعل «فَاسْتَضَافَا» در سوره کهف دیده میشوند. این واژه در فرهنگهای ایرانی، عربی و ترکی نماد کرامت، مهماننوازی و سخاوت به شمار میرود.