یعنی چه
دیجور در زبان فارسی برای توصیف تاریکی شدید و مطلق به کار میرود. این واژه غالباً به عنوان صفت برای شب به کار میرود و نشاندهنده شبی است که هیچ نوری در آن وجود ندارد. در متون کهن علاوه بر شب تاریک، گاه به معنای خاک تیره یا خاکستر نیز آمده است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به دو صورت آوایی دَیجور (با فتح دال و سکون یا) و دیجور (با کسر دال و یای مدی) تلفظ میشود که صورت اول به ریشه اصلی آن نزدیکتر است.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه دیجور به عنوان پاسخ برای طراحانی که کلمهای ۵ حرفی به معنی تاریک، تیره، یا شب تاریک میخواهند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به انگلیسی از اصطلاحاتی استفاده میشود که شدت تاریکی را نشان میدهند؛ مانند تاریکی قیرگون یا شبی که هیچ نوری در آن نیست.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این کلمه در زبان فارسی شامل واژههایی نظیر تیره، تاریک، شامِ تار، سیاهشب و قیرگون است که همگی مفهوم نبودِ نور را منتقل میکنند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، ترکیب «شب دیجور» فراتر از یک پدیده طبیعی، نمادی از دوران رنج، غربت، ابهام، ناامیدی و سختیهای طولانیمدت است که شاعران برای تصویرسازی حالات روحی خود از آن بهره میبردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل دیجور
واژه دیجور یکی از کلمات پرکاربرد و اصیل در ادبیات کلاسیک فارسی است که ریشه آن به زبانهای ایرانیمیانه با تأثیر یا تبادل واژگانی با زبان عربی (ریشه دج/دجو به معنی تاریک شدن) بازمیگردد. این واژه با ساختار ۵ حرفی خود، در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به عنوان صفت و اسمی برای توصیف شبهای بسیار سیاه، بیستاره و تاریکی مطلق معرفی شده است.
در شعر و ادب فارسی، شاعران بزرگی نظیر حافظ، سعدی و نظامی از این واژه برای خلق تصاویر هنری و استعاری استفاده کردهاند. معروفترین جلوه ادبی این کلمه در ترکیب «شب دیجور» نمایان میشود که نمادی از اندوه سنگین، دوران فراق، ناامیدی و مصائب طولانی است. این کلمه در متن قرآن کریم به طور مستقیم نیامده، اما از نظر معنایی با مفاهیمی چون ظلمات قرابت دارد.