یعنی چه
ضشش (که گاهی ذشش نیز ضبط شده) از واژگان بسیار مهجور، باستانی و دیوانی زبان فارسی است. این اصطلاح در نظام اداری و حسابداری کهن (سیاق) به معنی برات، حواله، سند یا دستخطی بوده که به موجب آن، فرد میتوانست مال، پول یا حقوق مشخصی را از شخص یا خزانه دیگری تحویل بگیرد.
تلفظ
این واژه به صورت ضِشِش (zešeš / žešeš) تلفظ میشود و در برخی متون قدیمی به دلیل شباهتهای خطی به صورت ذِشِش نیز ثبت گردیده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با ۳ حرف همان «ضشش» (یا ض شش) است که به عنوان معادل برات، حواله یا سند مالی قدیمی شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه در مفاهیم مالی و دیوانی قدیمی شامل اصطلاحات مربوط به حوالهجات و اسناد تبادل مالی هستند.
به عربی
در زبان عربی و متون دیوانی دوره اسلامی، از واژههای حواله و صک برای رساندن این مفهوم استفاده میشده است.
به فارسی
برابرهای فارسی امروزی و آشناتر برای این واژه شامل عباراتی چون حواله، برات، قبض، چک (در معنای سنتی آن) و دستخط تایید پرداخت هستند.
نماد چیست
در نظام حسابداری کهن و دفاتر دیوانی (خط سیاق)، این کلمه یا شکل اختصاری آن به عنوان یک نشانه و نماد استاندارد برای ثبت صدور حواله، مفاصاحساب یا تاییدیه قطعی پرداخت به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ض شش
واژه «ضشش» (ض شش) یک اصطلاح بسیار نادر، اصیل و کهن در زبان فارسی است که ریشه در نظام دیوانی، اداری و حسابداری باستان (پهلوی و ساسانی) دارد و بعدها به دوره اسلامی منتقل شده است. این واژه در گذشته به معنای برات، حواله، قبض یا دستخطی رسمی بود که برای دریافت مال، پول یا حقوق از خزانهداری یا اشخاص صادر میشد.
به دلیل مهجور بودن و نوع نگارش آن در خطوط قدیمی مانند تعلیق و سیاق، این اصطلاح گاهی با واژههای دیگر یا ترکیبهای حرف و عدد اشتباه گرفته میشود؛ اما در لغتنامههای تخصصی متون کهن، هویت آن به عنوان یک سند مالی سهحرفی کاملاً تایید شده است و در دفاتر حسابداری قدیم به عنوان نماد تایید پرداخت کاربرد داشت.