یعنی چه
این واژه به معنای شکل فیزیکی، هیکل، اندام و کالبد انسان یا حیوان است که در متون فصیح عربی گاه به معنای جسد و جنازه نیز به کار میرود و در فارسی بیشتر نشاندهنده اندازه و بنیه بدنی است.
تلفظ
این واژه با تلفظ عربی اَلْجُثَّة خوانده میشود که در آن حرف «ج» دارای ضمه و حرف «ث» دارای تشدید و فتحه است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن برای بدن زنده و هیکل، Physique یا Body و برای پیکر بیجان، Corpse یا Cadaver است.
به عربی
در زبان عربی فصیح، الجثّة خود واژهای اصیل است که مترادفهای دقیق آن الجسد و البدن هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه Cüsse دقیقاً وامواژهای از همین ریشه به معنی هیکل است و Ceset برای جنازه به کار میرود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل تن، روانپوش، اندام، هیکل، بنیه، و در صورت بیجان بودن، نعش و جنازه است.
نماد چیست
این واژه نمادگرایی پیچیده یا اسطورهای خاصی ندارد؛ در ادبیات بیشتر به عنوان نماد بُعد مادی و فناپذیر انسان در برابر روح، یا برای توصیف ابعاد ظاهری کالبد استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الجثه
واژه «الجثه» از ریشه عربی «ج ث ث» گرفته شده است که در اصل معنای تکوینی آن به کَندن از ریشه یا قطع کردن بازمیگردد، اما در سیر تحول زبانی به معنای کالبد کامل، تن، هیکل و پیکر (اعم از زنده یا مرده) به کار میرود. خود این واژه به صورت اسمی در قرآن نیامده، اما فعل همخانواده آن یعنی «اجتثت» به معنی کنده شدن، یکبار در قرآن استعمال شده است.
در زبان فارسی، این کلمه معمولاً به تنهایی کمتر استفاده میشود و بیشتر به صورت مضافالیه در ساخت صفات مرکب بیانی کاربرد دارد؛ نمونههای بارز آن ترکیباتی همچون عظیمالجثه (بزرگهیکل)، نحیفالجثه (لاغر و ضعیفبنیه)، قویالجثه و صغیرالجثه هستند که ابعاد و فیزیک بدنی یک موجود را توصیف میکنند.