یعنی چه
این ترکیب ادبی و تأکیدی به کسی اشاره دارد که چهرهای سرخ، شاداب و پر از نشاط دارد. در اصطلاح و کاربرد مجاز، به معنای فردی خوشحال، پیروز، آبرومند و سرافراز است که در برابر «زردرو» (به معنی غمگین و بینوا) قرار میگیرد.
تلفظ
واژه اول به صورت سُرخرو (sorx-ru) و واژه دوم به صورت گُلگون (gol-gun) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول کلمات متقاطع، خودِ عبارت «سرخ رو گلگون» با ۱۰ حرف است و نمونههای دیگر آن برافروخته یا گلچهره هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت ظاهری و بدنی از واژگانی چون Rosy-cheeked یا Ruddy استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و کلمات هممعنی فارسی آن شامل واژههایی چون برافروخته، گلچهره، شادمان، سرافراز، رخسرخ و سرخفام است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، داشتن چهره سرخ و گلگون مظهر آبرو، عزت، موفقیت و رضایت خاطر است. همچنین در بسیاری از متون، نشانهای از حیا، شرم و هیجان مثبت درونی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سرخ رو گلگون
عبارت «سرخ رو گلگون» یک ترکیب صفت مرکب و تأکیدی در زبان فارسی است که از دو واژه اصیل «سرخرو» و «گلگون» تشکیل شده است. سرخرو در ادبیات ما به کسی گفته میشود که سیمایی برافروخته و پرانرژی دارد و گلگون به رنگ گل سرخ اشاره میکند. ترکیب این دو با هم، تصویری بسیار زیبا و شاداب از چهرهای پرنشاط و سالم را به ذهن متبادر میسازد.
از منظر معنای کنایی و مجازی، این واژه در شعر و نثر پارسی دقیقاً در نقطه مقابل «زردرویی» قرار دارد. زردرویی نشان از بیماری، شکست، شرمساری منفی یا فقر دارد، در حالی که سرخرویی و گلگونی نماد تام و تمامِ روسفیدی، سربلندی، پیروزی، داشتن ثروت و آبرو، و خشنودی از روزگار است.
ریشه هر دو کلمه به زبانهای ایرانی کهن بازمیگردد؛ سرخ از واژه میانه سُخر (suxr) آمده و گلگون نیز از ترکیب گل و پسوند شباهت «گون» ساخته شده است. این اصطلاح در جدولهای کلمات متقاطع و مسابقات فرهنگی نیز کاربرد فراوانی دارد و نماد اصالتِ تعابیر کنایی در زبان فارسی است.