یعنی چه
این واژه صفت مرکب است و به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که صددرصد واقعی، مبرهن و آشکار است، بهطوری که هیچکس نمیتواند وجود یا صحت آن را حاشا کند.
تلفظ
تلفظ این واژه با کسر همزه در بخش اول (اِنکار) و فتح پایانی در بخش دوم (ناپَذیر) انجام میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، این واژه دقیقاً ۱۱ حرف دارد و با مترادفهایی چون بدیهی و مسلم همپوشانی دارد.
به انگلیسی
این واژگان در زبان انگلیسی به معنای حقیقتی هستند که قابل چالش یا رد کردن نیست.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از عبارات نفی انکار یا نفی شک استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی فارسی آن شامل مفاهیمی هستند که بر حتمی بودن و وضوح کامل یک امر دلالت دارند.
در قرآن
خود این واژه مرکب به دلیل داشتن پسوند فارسی در قرآن نیست؛ اما ریشه عربی آن (ن-ک-ر) در قالبهایی مانند «مُنکِرون» (آیه ۲۲ سوره نحل) آمده است. همچنین مفهوم آن با تعابیر قطعی مانند «لَا رَيْبَ فِيهِ» بارها بیان شده است.
جمعبندی و توضیح کامل انکار ناپذیر
واژه «انکار ناپذیر» یک صفت مشتق-مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «انکار» (به معنی حاشا کردن و ناشناختن) و پسوند فاعلی و منفیساز فارسی «ناپذیر» ساخته شده است. این ساختار ترکیبی دقیقاً معنای «چیزی که پذیرای حاشا و تکذیب نیست» را منتقل میکند و در متون علمی، ادبی و حقوقی برای تأکید بر قطعیت شواهد و حقایق مطلق به کار میرود.
از نظر واژهشناسی، این کلمه نمونه زیبایی از آمیزش زبان فارسی و عربی است. مترادفهای آن نظیر مسلم، قطعی، محرز و بدیهی همگی نشاندهنده پدیدههایی هستند که وضوح آنها نیاز به اثبات مجدد ندارد. در حوزه مفاهیم دینی و قرآنی نیز گرچه خود لفظ فارسی پدیدار نشده، اما ساختارهای هممعنی آن برای توصیف حقانیت قیامت و کتاب آسمانی به وفور یافت میشود.