یعنی چه
واژه القعر در اصل به معنای نهایت عمق، بن و پایینترین بخش از درون یک جسم یا فضای توخالی است؛ مانند ته چاه، کف ظرف یا ژرفای دریا. این کلمه برای اشاره به منتهیالیه عمق فیزیکی یا مفاهیم انتزاعی به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول، سكون عین و راء ساکن در حالت وقف (اَلْقَعْر) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، کلمه القعر به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی چون «ته چاه»، «ژرفای دریا» یا «بن و عمق» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، واژههای متفاوتی در انگلیسی معادل آن هستند که رایجترین آنها Bottom برای کف فیزیکی و Depth یا Abyss برای ژرفای عمیق است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم قعر و ته یک فضا، بیشتر از واژه Dip و برای عمق از Derinlik استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی این کلمه شامل واژههایی چون ته، بن، ژرفا، تک (مانند تک چاه) و غور میباشند.
نماد چیست
در ادبیات و مفاهیم استعاری، القعر نماد پایینترین سطح یک وضعیت (مثل قعر فقر یا قعر جهنم) و سقوط است. با این حال، گاهی در ادبیات عرفانی به عنوان نماد حقیقت پنهان، بیکران و عمیق (مانند قعر دریای معرفت یا قعر قلب) نیز جلوه میکند.
جمعبندی و توضیح کامل القعر
واژه القعر ریشه در زبان عربی (ماده ق-ع-ر) دارد و به معنای رسیدن به پایینترین بخش و منتهیالیه عمق یک چیز است. این کلمه در زبان فارسی کاملاً جا افتاده و در متون ادبی، دینی و حتی گفتگوهای روزمره برای توصیف عمیقترین نقطه از فضاهای فیزیکی مانند چاه و دریا، یا موقعیتهای انتزاعی مثل تاریکی و افول به کار میرود.
اگرچه خود کلمه القعر به صورت مستقیم در متن آیات قرآن نیامده است، اما همخانواده آن یعنی «منقعر» در سوره قمر به معنی از ریشه کنده شدن استفاده شده است. در کل، این واژه مفهومِ نهایتِ ژرفا، بن و کف را تداعی میکند و در ساختار کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه ۵ حرفی پرکاربرد شناخته میشود.