یعنی چه
واژه سبیلان کاربردهای متفاوتی در متون کهن دارد؛ از یک سو شکل تثنیه یا جمع سبیل در معنای موی بالای لب (شارب) است و از سوی دیگر در جغرافیای تاریخی به عنوان نام دهکده یا محلهای قدیمی در اصفهان دوره عباسی ثبت شده است. همچنین در اصطلاحات فقهی و پزشکی قدیم، گاه به عنوان تثنیه سبیل (مجرای پیشاب و مدفوع) به کار رفته که امروزه بیشتر به صورت «سبیلین» رایج است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح سین و کسر باء (سَبِیلان) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ ۶ حرفی در جدول کلمات متقاطع که به عنوان نام محلهای قدیمی در اصفهان یا شکل کهن واژه سبیلها شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به معنای مدنظر، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی این واژه بسته به موقعیت نحوی به صورت سبیلان یا سبیلین استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن شامل «سبیلها» یا «دو سبیل» در گفتگوهای عمومی و واژههایی مانند «مخرجین» در اصطلاحات تشریحی قدیم است.
در قرآن
واژه «سبیلان» به طور مستقیم در متن قرآن ذکر نشده است؛ اما ریشه مفرد آن یعنی «سَبِیل» (به معنی راه) و جمع آن یعنی «سُبُل» بارها در آیات قرآنی (مانند فی سبیلالله) به کار رفتهاند که البته از نظر معنایی با موی صورت یا نام خاص جغرافیایی متفاوت است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و باورهای فرهنگی کهن، سبیل و شکل جمع آن (سبیلان) نمادی از ابهت، مردانگی، سن بلوغ و جایگاه اجتماعی مردان به شمار میرفته است، هرچند که در متون نظم و نثر بیشتر واژه مفرد آن کاربرد داشته است.
جمعبندی و توضیح کامل سبیلان
واژه «سبیلان» از جمله کلمات کهن و کمکاربرد در زبان فارسی است که نباید آن را با نام کوه معروف «سبلان» اشتباه گرفت. این کلمه در متون گذشته کاربردهای چندگانهای داشته است؛ در یک معنا به عنوان شکل تثنیه یا جمع واژه «سبیل» به معنی موی صورت مردان (شارب) به کار میرفته و در کاربرد فقهی و پزشکی قدیم، اشاره به مجاری دفعی بدن داشته است که امروزه در این معنا بیشتر اصطلاح «سبیلین» رایج است.
علاوه بر جنبههای لغوی، سبیلان یک اسم خاص جغرافیایی نیز محسوب میشود که در دوره خلافت عباسی به محله یا دهکدهای قدیمی و معروف در اصفهان اطلاق میشده است. امروزه این واژه در فارسی معیار عملاً جای خود را به واژههای سادهتری مانند «سبیلها» داده است و بیشتر در متون تاریخی، ادبیات کلاسیک و طراحان جدول کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.