یعنی چه
واژه البلیغ صفت مشبهه از ریشه بلغ است و به کسی یا کلامی اطلاق میشود که سخنش در غایت فصاحت، رسایی و زیبایی باشد، بهطوری که متناسب با حال شنونده بوده و بیشترین تأثیر را بر جان مخاطب بگذارد.
تلفظ
این واژه همراه با الف و لام معرفه به صورت اَلْبیان و اَلْبَلیغ تلفظ میشود که حروف آن دارای فتحه بر روی ب و سکون بر روی لام اول و یای مدی است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی چون «سخنور رسا» یا «کلام نافذ و شیوا» به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، البلیغ به معنای کلامی است که واژگان آن فصیح و ساختار آن مطابق با مقتضای حال مخاطب باشد تا بیشترین اثرگذاری را داشته باشد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون رسا، شیوا، گویا، سخنور، شمردهگو و نافذ در کلام هستند که زیبایی و رسایی سخن را میرسانند.
در قرآن
خود واژه «البلیغ» با الف و لام در قرآن نیامده است، اما شکل نکره آن به صورت «بَلیغاً» یکبار در آیه ۶۳ سوره نساء آمده که خداوند میفرماید: «وَقُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغًا» یعنی با آنها سخنی رسا و مؤثر بگوی.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا سمبلیک خاصی در فرهنگها ندارد، اما در علوم ادبی و سنت اسلامی، نماد کمالِ فصاحت، پیوند دقیق لفظ با معنا و اعجاز بیانی کلام به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل البلیغ
واژه «البلیغ» ریشه در زبان عربی و ماده «ب-ل-غ» دارد که در اصل به معنای رسیدن یا رساندن پیام به مقصد نهایی است. هنگامی که این صفت برای انسان یا کلام او به کار میرود، نشاندهنده آن است که سخن به زیباترین، دقیقترین و فصیحترین شکل ممکن بیان شده تا مستقیماً بر عمق جان و روح شنونده بنشیند و مقصود گوینده را بدون کموکاست منتقل کند.
در فرهنگ لغت و ادبیات فارسی، البلیغ با واژگانی چون رسا، شیوا و سخنور مترادف است و متضاد آن کلماتی مانند الکن، گنگ و مبهم هستند. این کلمه در ساختار دستوری خود از ۶ حرف تشکیل شده و در جدولهای کلمات متقاطع کاربرد زیادی دارد.
اگرچه خود این کلمه با الف و لام در متن قرآن ذکر نشده، اما مشتق نکره آن یعنی «بلیغاً» به عنوان الگویی برای سخن گفتنِ اثرگذار و نفوذ در دلها معرفی شده است. این واژه در حقیقت نقطه اتصال فصاحت زبان، غنای معنا و قدرت تأثیرگذاری بر مخاطب است.