یعنی چه
دوراندیشی به معنای عاقبتاندیشی، مآلاندیشی و داشتن بصیرت نسبت به رویدادهای پیش رو است. این ویژگی به انسان کمک میکند تا به جای تمرکز صرف بر منافع لحظهای، عواقب بلندمدت کارهای خود را بسنجد و با تدبیر برنامهریزی کند.
تلفظ
این واژه ترکیبی در زبان فارسی به صورت دُور اَندیشی (dūr-andīšī) تلفظ میشود که از دو جزء واژگانی «دور» و «اندیشی» شکل گرفته است.
در جدول
در حل جدولهای کلمات متقاطع، واژه «دور اندیشی» به عنوان یک پاسخ ۹ حرفی برای مفاهیمی مثل عاقبتاندیشی، دوربینی و مآلاندیشی به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این واژه Foresight است که به توانایی پیشبینی نیازها و رویدادهای آینده اشاره دارد.
به فارسی
این واژه از نظر ساختاری کاملاً فارسی و مرکب است؛ متشکل از صفت «دور» (به نشانه مسافت زمانی آینده) به همراه بن مضارع «اندیش» (از مصدر اندیشیدن) و پسوند مصدری «ی».
در قرآن
خود واژه فارسی «دوراندیشی» در متن قرآن نیامده است، اما مفهوم عاقبتنگری و تدبیر امور به وفور با واژههایی مثل «تدبّر» و «تفکّر» مورد تأکید قرار گرفته است، مانند عبارت «والعاقبة للمتقین» که به سرانجام نیک پرهیزگاران اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل دور اندیشی
دوراندیشی یکی از مهمترین فضایل عقلانی و اخلاقی در فرهنگ ایران زمین است که به معنای ترجیح دادن منافع پایدار آینده بر خواستههای زودگذر حال حاضر است. این ویژگی خردمندانه مانع از بروز تصمیمگیریهای احساسی، شتابزده و پشیمانیهای بعدی میشود و به عنوان چراغ راهی برای پیشگیری از بحرانها عمل میکند.
در ادبیات و روایات دینی نیز تفکر در عاقبت امور همواره ستوده شده است. انسان دوراندیش با بهرهگیری از تدبیر و احتیاط، مسیر زندگی خود را به گونهای ترسیم میکند که کمترین آسیب و بیشترین موفقیت بلندمدت را به همراه داشته باشد، از این رو در نمادهای فرهنگی نیز همواره با مفهوم چشمِ باز و افقهای دوردست پیوند خورده است.