یعنی چه
عبارت «از نامهای باری تعالی» به یکی از نامها و صفات نیکوی خداوند متعال اشاره دارد. «باری» به معنای آفریننده و پدیدآورندهای است که مخلوقات را بدون سابقه و نقص خلق میکند و «تعالی» به برتری، عظمت و منزه بودن خداوند اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [از نام های باری تَعالیٰ] است که در آن واژهٔ باری با یای مجهول یا صامت و تعالی با الف مقصوره در پایان خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «از نامهای باری تعالی» دقیقاً ۱۷ حرف دارد و معمولاً به عنوان راهنما برای یافتن یکی از صفات و اسماء الهی مانند «البارئ»، «خالق» یا «مصور» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از عباراتی نظیر نامهای الهی یا صفات خداوند استفاده میشود.
به عربی
در زبان و متون عربی، این مفهوم را با عبارت «من أسماء الله الحسنى» یا «من صفات الله سبحانه و تعالى» بیان میکنند.
در قرآن
خود ترکیب فارسی-عربی «باری تعالی» به این شکل سرهم در قرآن نیامده است، اما واژهٔ «البارئ» (از ریشه برء) به عنوان یکی از اسماء الهی ۳ بار در قرآن ذکر شده است؛ از جمله در آیه ۲۴ سوره حشر: «هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ». همچنین کلمه «تعالی» به عنوان فعل ستایشی بارها برای تنزیه خداوند به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل از نام های باری تعالی
عبارت «از نامهای باری تعالی» یک ترکیب توصیفی در زبان فارسی و ادبیات دینی است که برای اشاره به اسماء الحسنی و صفات پاک پروردگار به کار میرود. واژهٔ «باری» ریشه در واژه عربی «بارئ» دارد که به معنای آفریدگار و پدیدآورندهٔ بدون الگو و پیراسته از نقص است، و «تعالی» بر علوّ مرتبه و منزه بودن ذات الهی دلالت میکند.
این اصطلاح در متون عرفانی، کلامی و ادبیات کلاسیک فارسی کاربرد فراوانی دارد و نشاندهندهٔ توحید افعالی و قدرت مطلق خداوند در آفرینش مخلوقات از عدم است. در فرهنگ عامه و طراحان جدول نیز این عبارت به عنوان یک راهنمای ۱۷ حرفی برای دسترسی به نامهای خداوند شناخته میشود.