یعنی چه
«یَصْدُرُ» یک فعل مضارع عربی از ریشه «ص د ر» است. این کلمه در متون رسمی، حقوقی و مذهبی به معنای صادر شدن یک حکم یا نامه، بیرون آمدن و برخاستن چیزی از منبعی خاص، و همچنین بازگشتن (بهویژه بازگشتن از آبشخور یا یک مکان) به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت فتحه روی حرف یاء، سکون روی صاد، ضمه روی دال و ضمه روی راء (یَصْدُرُ) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ چهار حرفی در جدول کلمات، خود واژه «یصدر» است. از معادلهای طویلتر آن میتوان به «صادر میشود» یا «بیرون میآید» اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، در زبان انگلیسی برای اسناد و احکام از فعل to issue و برای بیان منبع و سرچشمه گرفتن یک پدیده از افعالی مانند to emanate یا to originate استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه اساساً عربی است، مترادفهای عربی معیار آن شامل «یخرج من» (خارج میشود)، «ینبعث» (برانگیخته میشود) و «یعود» (بازمیگردد) است.
در قرآن
این فعل در قرآن کریم به معنی خارج شدن و بازگشتن آمده است؛ مانند آیه ۶ سوره زلزال: «يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ» (در آن روز مردم به صورت گروههای پراکنده از قبرها خارج میشوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود). همچنین در سوره قصص آیه ۲۳ در داستان حضرت موسی و دختران شعیب به کار رفته است.
نماد چیست
این کلمه به عنوان یک فعل حرکتی و حقوقی نماد باستانی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در اصطلاحات عرفانی و ادبی، ریشه آن (صدر) نماد مرکز آگاهی، سینه و دل است و «یصدر» نماد تجلی، بیرونی شدن نیتها و خروج حقیقت از درون به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل یصدر
واژه «یصدر» یک لفظ مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک فعل مضارع عربی از ریشه «ص د ر» (ثلاثی مجرد) است که به واسطه متون دینی، فقهی، حقوقی و اداری به زبان فارسی راه یافته است. معنای اصلی و ریشهای آن بر بیرون آمدن، صادر شدن، سرچشمه گرفتن و همچنین بازگشتن دلالت دارد.
در کاربردهای معاصر فارسی، این کلمه بیشتر در ساختارهای رسمی و قانونی (مانند صادر شدن یک حکم یا ابلاغیه) نمود پیدا میکند. همچنین جایگاه ویژهای در آیات قرآن کریم دارد که مشهورترین آن توصیف خروج و بازگشت انسانها در روز قیامت برای رسیدگی به اعمالشان در سوره زلزال است.