یعنی چه
واژه «تستطاب» در اصل ریشه عربی دارد و به معنای مورد پسند قرار گرفتن، لذیذ یافتن، گوارا دانستن و پاکیزه شمردن چیزی است. این کلمه به عنوان فعل مضارع یا صفت مشتق، با واژه معروف «مستطاب» همریشه است.
تلفظ
این واژه به صورت تَستَطاب (تَـسـْـتَـطـابْ) تلفظ میشود و از باب استفعال در زبان عربی مشتق شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان یک واژه ۶ حرفی ثبت میشود که با کلمات همخانوادهای مثل مستطاب قرابت دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم لذتبخش بودن، مورد پسند بودن و دلپذیر بودن دلالت دارند.
به فارسی
در برگردان دقیق به فارسی، میتوان آن را به واژههایی چون پسندیده، مطبوع، دلپذیر، گوارا و پاکیزه معنا کرد.
در قرآن
عین صیغه «تستطاب» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه ثلاثی آن یعنی «ط-ی-ب» در قالب کلماتی مانند الطَّیِّبَات، طَابَ و طَیِّبَة بارها (مانند آیه ۲۶ سوره نور) با مفهوم پاکی و حلال بودن استفاده شده است.
نماد چیست
این واژه یک اصطلاح لغوی، توصیفی و ادبی است؛ بنابراین نماد مادی یا سمبلیک خاصی در فرهنگها ندارد و صرفاً نشانه و مظهر طهارت، نیکویی و دلپذیری است.
جمعبندی و توضیح کامل تستطاب
واژه «تستطاب» از ریشه ثلاثی مجرد «ط ی ب» (طابَ) برگرفته شده و با ورود به باب استفعال، مفهومِ پسندیده، خوشایند و دلپذیر دانستن چیزی را به خود گرفته است. این کلمه در متون کهن به عنوان یک ساختار صرفی عربی کاربرد داشته و واژه نامآشنای «مستطاب» (به معنی پسندیده و ارجمند) اسم مفعولِ حاصل از همین ریشه و ساختار لغوی است.
اگرچه خود این لفظ به صورت مستقل در بسیاری از لغتنامههای شاخص فارسی به عنوان مدخل اصلی ثبت نشده و بیشتر یک صورت صرفی یا احتمالاً خطای نوشتاری از «استطاب» و «مستطاب» تلقی میشود، اما از نظر معنایی کاملاً با مفاهیم پاکی، طهارت، لذتبخش بودن و گوارایی گره خورده است. در فرهنگ قرآنی نیز هرچند این صیغه دقیقاً وجود ندارد، اما مشتقات دیگر ریشه آن به وفور برای اشاره به امور پاک و حلال استفاده شدهاند.