یعنی چه
ترکیب «زاری و مویه» در زبان فارسی به معنای گریستن با صدای بلند، نالیدن و سوگواری عمیق در اثر غم، فقدان یا مصیبت است. این واژه معمولاً بیانگر اوج اندوه، بیتابی عاطفی و عزاداری است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه «زاری» (zāri) و «مویه» (moye) به همراه واو عطف تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «زاری و مویه» با ۹ حرف است. از دیگر پاسخهای احتمالی میتوان به شیون، فغان و ندبه اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم زاری، نوحهسرایی و گریه شدید را برسانند برای این ترکیب به کار میروند.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی این واژه شامل عبارتهایی چون شیون، فغان، ناله، ندبه، تضرع، ماتم، سوگواری و نوحه است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ ایرانی، این ترکیب نماد اندوه عمیق جمعی، سوگواری بر فقدان قهرمانان (مانند سوگ سیاوش) و پناه بردن به تضرع در اوج بییاوری است. همچنین «مویه» نام یکی از گوشههای حزنانگیز در دستگاه موسیقی «سهگاه» ایران است که نماد صوتی غم محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل زاری و مویه
ترکیب واژگانی «زاری و مویه» از دو کلمه اصیل فارسی تشکیل شده است؛ «زاری» از ریشه پارسی میانه به معنی ناتوانی و دردمندی، و «مویه» اسم مصدر از فعل موییدن به معنی شیون کردن بر مرده است. این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی نشاندهنده بالاترین حد از ابراز غم، بیتابی و عاطفه در مواجهه با مصائب و از دست دادن عزیزان است.
اگرچه این ترکیب به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم همارز آن مانند «تضرع» (زاری و فروتنی به درگاه خدا) و «بکاء» (گریه) بارها در آیات مختلف مورد اشاره قرار گرفتهاند که نشاندهنده جنبه عبادی و توبه در اوج اضطرار نیز هست.
علاوه بر کاربردهای ادبی و عامیانه در آیینهای سوگواری، این واژه در اصطلاحات ردیف موسیقی سنتی ایران نیز جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که گوشه مویه در دستگاه سهگاه، ساختاری ملودیک و حزنانگیز دارد که کاملاً تجسمکننده حالات ناله و زاری در قالب صوت و آواز است.