یعنی چه
ذاتی به ویژگیهایی گفته میشود که از اصل و ابتدای خلقت یا ساختار یک پدیده با آن همراه بوده و متمم وجودی آن است؛ مانند ترش بودن برای سرکه یا فرد بودن برای عدد سه. در منطق و فلسفه، ذاتی در برابر عرضی قرار میگیرد و به چیزی اطلاق میشود که جزو تعریف و حقیقت شیء است.
مترادف
این واژهها همگی بر ویژگیهایی دلالت دارند که از درون و اصل یک موجود برمیخیزند و بیرونی نیستند.
متضاد
این کلمات به ویژگیهایی اشاره میکنند که پس از شکلگیری یک پدیده، از بیرون یا به مرور زمان به آن اضافه میشوند.
جمله سازی
تلفظ
این واژه از ترکیب کلمه «ذات» (با واج آغازین ذال) و پسوند نسبی «ی» ساخته شده و به صورت [ذاتی] تلفظ میشود.
در جدول
واژه «ذاتی» دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای پرسشهای مربوط به صفات درونی، ساختاری و اصیل در جدولهای کلمات متقاطع استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، میتوان از هر یک از این واژهها برای رساندن مفهوم اصالت و درونی بودن صفت استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل ذاتی
واژه ذاتی یکی از اصطلاحات بنیادین در ادبیات، منطق و فلسفه است که ریشه در زبان عربی (کلمه ذات) دارد و با پیوستن به یاء نسبت فارسی، کاربردی گسترده یافته است. این کلمه به هرگونه صفت، ویژگی یا گوهری اشاره میکند که در اصلِ خلقت یا ماهیت یک شیء یا موجود نهفته است و بدون آن، آن پدیده هویت واقعی خود را از دست میدهد؛ همانطور که ترشی صفت ذاتی سرکه و زوج بودن صفت ذاتی عدد چهار است.
در حوزه فلسفه و منطق، ذاتی دقیقاً در نقطه مقابل «عرضی» قرار میگیرد. امور عرضی صفاتی بیرونی و اکتسابی هستند که ممکن است تغییر کنند یا از بین بروند، در حالی که امور ذاتی ثابت، دگرگونیناپذیر و جزء جداییناپذیر تعریف یک پدیده هستند. در روانشناسی و علوم تربیتی نیز این واژه معمولاً برای توصیف استعدادها و ویژگیهای روحی و روانی به کار میرود که فرد با آنها متولد میشود، در برابر مهارتهایی که به مرور زمان آموزش میبیند.