یعنی چه
تودار بودن به این معناست که فرد افکار، اسرار و احساسات درونی خود را به راحتی آشکار نمیکند و کمتر درباره درون خود با دیگران سخن میگوید. این صفت نشاندهنده نوعی کنترل عاطفی و تمایل به حفظ حریم شخصی است.
تلفظ
این عبارت از دو بخش «تودار» (صفت مرکب از تو + دار) و «بودن» (مصدر) تشکیل شده است و در زبان عامیانه و رسمی به همین صورت ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمایی این مفهوم معمولاً کلماتی نظیر رازدار، خویشتندار، کتوم یا خود واژه «تودار بودن» به عنوان پاسخ مد نظر قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به میزان پنهانکاری یا درونگرایی فرد، از واژههای متنوعی استفاده میشود که پرکاربردترین آنها Reserved است.
به ترکی
در زبان ترکی برای توصیف فرد تودار، هم از وامواژههایی مثل کتوم استفاده میشود و هم از اصطلاحات بومی که به درونگرایی اشاره دارند.
به فارسی
در زبان فارسی واژههای هممعنی این مفهوم در ابعاد مثبت به رازداری و وقار، و در ابعاد محاورهای یا منفی به کنایههایی مثل «مرموز» یا «آبزیرکاه» اشاره دارند. این ترکیب صفت مرکب عامیانه و مجاز از «تو» (درون) و «دار» (داشتن) است.
جمعبندی و توضیح کامل تودار بودن
تودار بودن یکی از ویژگیهای شخصیتی انسان است که وجهه دوگانهای در جامعه و فرهنگ دارد. از یک سو، این صفت در ادبیات و اخلاق عامه مترادف با اصالت، وقار، رازداری و خویشتنداری دانسته میشود؛ یعنی فردی که چتر حمایتی بر اسرار خود و دیگران میکشد و با صبوری عواطفش را مدیریت میکند.
از سوی دیگر در روابط اجتماعی و روانشناسی، توداری بیش از حد ممکن است مرز باریکی با انزوا، پنهانکاری یا عدم شفافیت پیدا کند. در روانشناسی مدرن، این حالت معمولاً با مفاهیمی مثل درونگرایی و مهار هیجانی تحلیل میشود که به خودی خود صفت منفی نیست، بلکه یک سبک رفتاری برای مواجهه با جهان پیرامون به شمار میرود.